अक्षर आकार:

श्रीविष्णोरपामार्जनस्तोत्रम्

viShNorapAmArjanastotram

श्रीविष्णोरपामार्जनस्तोत्रम्

श्रीवासुदेवाय नमः । दाल्भ्य उवाच । भगवन्प्राणिनः सर्वे विषरोगाद्युपद्रवैः । दुष्टग्रहोपघातैश्च सर्वकालमुपद्रुताः ॥ १॥ आभिचारिककृत्याभिः स्पर्शरोगैश्च दारुणैः । सदा सम्पीड्यमानास्ते तिष्ठन्ति मुनिसत्तम ॥ २॥ येन कर्मविपाकेन ग्रहरोगाद्युपद्रवाः । न भवन्ति नृणां तन्मे यथावद्वक्तुमर्हसि ॥ ३॥ पुलस्त्य उवाच । जनार्दनं भूतपतिं जगद्गुरुं स्मरन्मनुष्यः सततं महामुने । दुष्टान्यशेषाण्यपहन्ति सद्यो निःशेषकार्याणि च साधु साधयेत् ॥ ४॥ व्रतोपवासैर्यैर्विष्णुर्नान्यजन्मनि तोषितः । ते नरा मुनिशार्दूल ग्रहरोगादिभागिनः ॥ ५॥ यैर्न तत्प्रवणं चित्तं सर्वदैव नरैः कृतम् । विषग्रहज्वराणां ते मनुष्या दाल्भ्य भागिनः ॥ ६॥ आरोग्यं परमामृद्धिं मनसा यद्यदिच्छति । तत्तदाप्नोत्यसन्दिग्धं परत्राच्युततोषकृत् ॥ ७॥ नाधीन्प्राप्नोति न व्याधीन्न विषग्रहबन्धनम् । कृत्यास्पर्शभयं वाऽपि तोषिते मधुसूदने ॥ ८॥ सर्वदुष्टशमस्तस्य सौम्यास्तस्य सदा ग्रहाः । देवानामप्यधृष्योऽसौ तुष्टो यस्य जनार्दनः ॥ ९॥ यः समः सर्वभूतेषु यथाऽऽत्मनि तथा परे । उपवासादिना येन तोषितो मधुसूदनः ॥ १०॥ तोषिते तत्र जायन्ते नराः पूर्णमनोरथाः । अरोगाः सुखिनो भोगान् भोक्तारो मुनिसत्तम ॥ ११॥ न तेषां शत्रवो नैव स्पर्शरोगाभिचारिकम् । ग्रहरोगादिकं वाऽपि पापकार्यं न जायते ॥ १२॥ अव्याहतानि कृष्णस्य चक्रादीन्यायुधानि तु । रक्षन्ति सकलापद्भ्यो येन विष्णुरुपासितः ॥ १३॥ दाल्भ्य उवाच । अनाराधितगोविन्दा ये नरा दुःखभागिनः । तेषां दुःखाभिभूतानां यत्कर्तव्यं दयालुभिः ॥ १४॥ पश्यद्भिः सर्वभूतस्थं वासुदेवं महामुने । समदृष्ट्या हृषीकेशं तन्मम ब्रूह्यशेषतः ॥ १५॥ पुलस्त्य उवाच । तद्वक्ष्यामि मुनिश्रेष्ट समाहितमनाः श‍ृणु । रोगदोषहरं नॄणां गुरुपापप्रणाशनम् ॥ १६॥ सौवर्णं राजतं ताम्रं मृण्मयं वा नवं दृढम् । अव्रणं कलशं शुद्धं स्थापयेत्तन्दुलोपरि ॥ १७॥ तत्रोदकं समानीय शुद्धं निर्मलमेव च । शतमेकं कुशान् साग्रान्स्थापयेत्कलशोपरि ॥ १८॥ पूजयेत्तत्र कलशमुपचारैः समन्त्रकैः । विरिञ्चिना सहोत्पन्न परमेष्ठीनिसर्गज ॥ १९॥ नुद सर्वाणि पापानि दर्भ स्वस्तिकरो भव । कुशमूले स्थितो ब्रह्मा कुशमध्ये जनार्दनः ॥ २०॥ कुशाग्रे शङ्करं विद्यात्त्रयो देवाः कुशे स्थिताः । गृहीत्वैतान्समूलाग्रान् कुशान्शुद्धानुस्पृशेत् ॥ २१॥ मार्जयेत्सर्वगात्राणि कुशाग्रैर्दाल्भ्य शान्तिकृत् । शरीरे यस्य तिष्ठन्ति कुशोत्था जलबिन्दवः । नश्यन्ति तस्य पापानि गरुडेनेव पन्नगाः ॥ २२॥ विष्णुभक्तो विशेषेण शुचिस्तद्गतमानसः । रोगग्रहविषार्तानां कुर्याच्छान्तिमिमां शुभाम् ॥ २३॥ वाराहं नारसिंहं च वामनं विष्णुमेव च । ध्यात्वा समाहितो भूत्वा दिक्षु नामानि विन्यसेत् ॥ २४॥ नारसिंहं समभ्यर्च्य शुचौ देशे कुशासने । मन्त्रैरेतैर्यथालिङ्गं कुर्याद्दिग्बन्धमादितः ॥ २५॥ पूर्वे नारायणः पातु वारिजाक्षस्तु दक्षिणे । प्रद्युम्नः पश्चिमे पातु वामदेवस्तथोत्तरे ॥ २६॥ ईशान्यां वामनः पातु ह्याग्नेय्यां तु जनार्दनः । नैरृत्यां पद्मनाभस्तु वायव्यां मधुसूदनः ॥ २७॥ ऊर्ध्वं गोवर्धनधरो ह्मधरायां त्रिविक्रमः । एताभ्यो दशदिग्भ्यस्तु सर्वतः पातु केशवः ॥ २८॥ जले रक्षतु वाराहः स्थले रक्षतु वामनः । अटव्यां नारसिंहश्च सर्वतः पातु केशवः ॥ २९॥ एवं कृत्वा तु दिग्बन्धं विष्णुं सर्वत्र संस्मरेत् । आत्मनश्च परस्यापि विधिरेष उदाहृतः ॥ ३०॥ अव्यग्रचित्तः कुर्वीत न्यासकर्म यथाविधि । एतत्समस्तं विन्यस्य पश्चान्मन्त्रं प्रयोजयेत् ॥ ३१॥ करन्यासं पुरा कृत्वा ततोऽङ्गन्यासमारभेत् । अङ्गुष्ठाग्रे तु गोविन्दं तर्जन्यां तु महीधरम् ॥ ३२॥ मध्यमायां हृषीकेशमनामिक्यां त्रिविक्रमम् । कनिष्ठिक्यां न्यसेद्विष्णुं करमध्ये तु माधवम् ॥ ३३॥ हृन्मध्ये चिन्तयेद्देवं परमात्मानमीश्वरम् । नृसिंहं मणिबन्धे च करपृष्ठे जनार्दनम् ॥ ३४॥ कृते च वैष्णवे न्यासे सर्वपापैः प्रमुच्यते । एवं कृत्वा करन्यासं सर्वं तस्याक्षयं भवेत् । एवं न्यासं करे कृत्वा पश्चादङ्गेषु विन्यसेत् ॥ ३५॥ शिखायां केशवं न्यस्य मूर्ध्नि नारायणं न्यसेत् । मालाधरं ललाटे च गोविन्दं तु भ्रुवोर्न्यसेत् ॥ ३६॥ चक्षुर्मध्ये न्यसेद्विष्णुं श्रोत्रयोर्मधुसूदनम् । त्रिविक्रमं कपोले तु वामनं कर्णमूलयोः ॥ ३७॥ नासारन्ध्रद्वये चैव श्रीधरं कल्पयेद्बुधः । उत्तरोष्ठे हृषीकेशं पद्मनाभं तथाधरे ॥ ३८॥ दामोदरं दन्तपङ्क्तौ वाराहं चिबुके तथा । जिह्वायां वासुदेवं च तालौ च गरुडध्वजम् ॥ ३९॥ वैकुण्ठं कण्ठदेशे च अनन्तं नासिकोपरि । दक्षिणे च भुजे विप्र विन्यसेत्पुरुषोत्तमम् ॥ ४०॥ वामे भुजे महाभागं राघवं हृदि विन्यसेत् । कुक्ष्योः पृथ्वीधरं चैव पार्श्वयोरमितौजसम् ॥ ४१॥ स्तनयोः पीतवसनं हरिं नाभ्यां तु विन्यसेत् । करे तु दक्षिणे विप्र ततः सङ्कर्षणं न्यसेत् ॥ ४२॥ वामे रिपुहरं विद्यात्कटिमध्येऽपराजितम् । पृष्ठे क्षितिधरं विद्यादच्युतं स्कन्धयोर्द्वयोः ॥ ४३॥ वक्षःस्थले माधवं च कक्षयोर्योगशायिनम् । वामकुक्षे माधवं च दक्षिणे जलशायिनम् ॥ ४४॥ योगीशं दक्षिणे पार्श्वे वामपार्श्वे श्रियःपतिम् । अन्त्रेषु वासुदेवं च गुदमध्येऽव्ययं न्यसेत् ॥ ४५॥ स्वयम्भुवं मेढ्रमध्ये ऊर्वोश्चैव गदाधरम् । जानुमध्ये चक्रधरं जङ्घयोरच्युतं न्यसेत् ॥ ४६॥ पादयोः पुष्कराक्षं च सर्वतो विश्वरूपिणम् । गुल्फयोर्नारसिंह च पादपृष्ठेऽमितौजसम् । अङ्गुल्यां श्रीधरं विद्यात्पद्माक्षं सर्वसन्धिषु ॥ ४७॥ नखेषु घननीलाङ्गं न्यसेत्पादतलेऽच्युतम् । रोमकूपे गुडाकेशं कृष्णं रक्तास्थिमज्जसु ॥ ४८॥ मनोबुद्‍ध्योरहकारं चित्ते न्यस्य जनार्दनम् । पादमूले तु देवस्य शङ्खं विन्यस्य निर्मलम् ॥ ४९॥ वनमालां हृदि न्यस्य सर्वदेवाभिपूजिताम् । गदां वक्षःस्थले न्यस्य चक्रं चैव तु पृष्ठतः ॥ ५०॥ श्रीवत्साङ्कं न्यसेन्मूर्ध्नि पङ्कजं कवचे न्यसेत् । आपादमस्तकं चैव विन्यसेत्पुरुषोत्तमम् ॥ ५१॥ विष्णुरूर्ध्वमधो रक्षेद्वैकुण्ठो विदिशो दिशः । पातु मां सर्वतो रामो धन्वी चक्री च केशवः ॥ ५२॥ अथ ध्यानं प्रवक्ष्यामि श‍ृणु पापप्रणाशनम् । वराहरूपिणं देवं संस्मरन्नर्चयञ्जपेत् ॥ ५३॥ बृहत्तनुं बृहद्गात्रं बृहद्दंष्ट्रं सुशोभनम् । समस्तवेदवेदाङ्गैर्युक्ताङ्गं भूषणैर्युतम् ॥ ५४। उद्धृत्य भूमिं शिरसा मूर्ध्नि जिघ्रन्तमच्युतम् । उद्धृत्य भूमिं पाताले हस्ताभ्यामुपगृह्य ताम् ॥ ५५॥ आलिङ्ग्य भूमिं शिरसा मूर्ध्नि जिघ्रन्तभच्युतम् । रत्नवैडूर्यमुक्तादिभूषणैरुपशोभितम् ॥ ५६॥ पीताम्बरधरं देवं शुक्लमाल्यानुलेपनम् । त्रयस्त्रिंशत्कोटिदेवैः स्तूयमानं दिवानिशम् ॥ ५७॥ नृत्यद्भिरप्सरोभिश्च गीयमानं च किन्नरैः । इत्थं ध्यात्वा तथाऽऽत्मानं जपेन्नित्यमतन्द्रितः ॥ ५८॥ सुवर्णमण्डपान्तःस्थं पद्मं ध्यायेत्सकेशरम् । सकर्णिकैर्दलैश्चैव ह्यष्टभिः परिशोभितम् ॥ ५९॥ कलङ्करहितं देवं पूर्णचन्द्राम्बुजप्रभम् । तडित्समजटाशोभिकण्ठनालेन शोभितम् ॥ ६० श्रीवत्साङ्कितवक्षःस्थं तीक्ष्णदंष्ट्रं सुलोचनम् । वनमालाविशोभाढ्यं मुक्ताहारोपशोभितम् ॥ ६१॥ सपङ्कजं चतुर्हस्तं तत्प्रख्यातं सुशोभनम् । प्रातः सूर्यसमाभ्यां वै कुण्डलाभ्यां विराजितम् ॥ ६२॥ जानूपरिन्यस्तकरद्वन्द्वरत्ननखाङ्कितम् । जङ्घाभरणसस्पर्धि शुभालङ्करणं त्विषः ॥ ६३॥ चतुर्थीचन्द्रसङ्काशं सुदंष्ट्रमुखपङ्कजम् । अतिरक्तोष्ठवदनं व्यक्तं समतिभीषणम् ॥ ६४॥ वामाङ्कस्थश्रिया युक्तं शान्तिदां तुङ्गरोहिणीम् ॥ ६५॥ अर्हणां रक्तपादां च सुभासां शुभलक्षणाम् । सुभ्रूं सुकेशीं सुश्रोणीं सुभुजां सुप्रभाननाम् ॥ ६६॥ सुप्रतिष्ठां च सुदतीं चतुर्हस्तां विचिन्तयेत् । दुकूलां चैव चार्वङ्गीं हरिणीं सर्वकामदाम् ॥ ६७॥ तप्तकाञ्चनसङ्काशां सर्वाभरणभूषिताम् । सुवर्णकलशप्रख्यपीनोन्नतपयोधराम् ॥ ६८॥ गृहीतमातुलुङ्गाभ्यामुद्बाहुभ्यामथान्ययोः । गृहीतपद्मयुगलां जाम्बूनदकरां तथा ॥ ६९॥ एवं देवीं नृसिंहस्य वामाङ्कोपरि संस्मरेत् ॥ ७०॥ अतिसुविमलगात्रं रुक्मपात्रस्थमन्नं सुललितदधिखण्डं पाणिना दक्षिणेन । कलशममृतपूर्णं वामहस्ते दधानं तरति सकलदुःखं वामनं भावयेद्यः ॥ ७१॥ अजिनदण्डकमण्डलुमेखलारुचिरपावनवामनमूर्तये । इति जगत्त्रितयाय जितारये निगमवाक्पटवे बटवे नमः ॥ ७२॥ शान्तं पद्मासनस्थं सकलशशिनिभं श्रीपतिं कोमलाङ्गं हस्ते पीयूषकुम्भं दधियुतकलशं पञ्चहस्तं तथाऽन्यैः । पीतं वस्त्रं दधानं कटकमुकुटके हारकेयूरमालां नानालङ्कारयुक्तं स्फटिकमणिनिभं वामनं नौमि दान्तम् ॥ ७३॥ अम्रश्यामः शुभ्रयज्ञोपवीती लसत्कौपीनो जातकृष्णाजिनश्रीः । छत्री दण्डी पुण्डरीकायताक्षः पायान्मायावामनो ब्रह्मचारी ॥ ७४॥ क्षीरसागरकल्लोलसीकरौघविभूषितम् । मणिमुक्तामये रम्ये सैकते संस्थितं शुभम् ॥ ७५॥ शुभ्रमेघविनिर्मुक्तं सुधासिक्तं सुसुन्दरम् । एवं वामनमात्मानं ध्यात्वाऽपामार्जनं जपेत् ॥ ७६॥ ॐ नमः परमार्थाय पुरुषाय महात्मने । अरूपबहुरूपाय व्यापिने परमात्मने ॥ ७७॥ निष्कल्मषाय शुद्धाय ध्यातृपापहराय च । नमस्कृत्वा प्रवक्ष्यामि यत्तत्सिध्यतु मे वचः ॥ ७८॥ वराहाय नृसिंहाय वामनाय महात्मने । नमः कृत्वा प्रवक्ष्यामि यत्तत्सिध्यतु मे वचः ॥ ७९॥ चिकित्सानन्तरूपाय योगिने परमात्मने । नमस्कृत्वा प्रवक्ष्यामि यत्तत्सिध्यतु मे वचः ॥ ८०॥ नारायणाय विश्वाय विश्वेशायेश्वराय च । नमस्कृत्वा प्रवक्ष्यामि यत्तत्सिध्यतु मे वचः ॥ ८१॥ गोविन्दपद्मनाभाय वासुदेवाय शाङ्गिणे । नमस्कृत्वा प्रवक्ष्यामि यत्तत्सिध्यतु मे वचः ॥ ८२॥ दामोदराय देवाय अनन्ताय महात्मने । नमस्कृत्वा प्रवक्ष्यामि यत्तत्सिध्यतु मे वचः ॥ ८३॥ विष्टरश्रवसे तस्मै क्षीराम्भोनिधिशायिने । नमस्कृत्वा प्रवक्ष्यामि यत्तत्सिध्यतु मे वचः ॥ ८४॥ भक्तिप्रियाय देवाय विष्वक्सेनाय शार्ङ्गिणे । नमस्कृत्वा प्रवक्ष्यामि यत्तत्सिध्यतु मे वचः ॥ ८५॥ कृष्णाय वासुदेवाय हरये परमात्मने । नमस्कृत्वा प्रवक्ष्यामि यत्तत्सिध्यतु मे वचः ॥ ८६॥ हिरण्यगर्भपतये हिरण्यकशिपुच्छिदे । नमस्कृत्वा प्रवक्ष्यामि यत्तत्सिध्यतु मे वचः ॥ ८७॥ चक्रहस्ताय शूराय तार्क्ष्यपत्राय धीमते । नमस्कृत्वा प्रणश्यामि यत्तत्सिध्यतु मे वचः ॥ ८८॥ अधोक्षजाय भद्राय श्रीधरायात्ममूर्तये । नमस्कृत्वा प्रवक्ष्यामि यत्तत्सिध्यतु मे वचः ॥ ८९॥ त्रिविक्रमाय रामाय वैकुण्ठाय नराय च । नमस्कृत्वा प्रवक्ष्यामि यत्तत्सिध्यतु मे वचः ॥ ९०॥ सच्चिदानन्दरूपाय योगिने परमात्मने । नमस्कृत्वा प्रवक्ष्यामि यत्तत्सिध्यतु मे वचः ॥ ९१॥ योगेश्वराय गुह्याय गूढाय परमात्मने । नमस्कृत्वा प्रवक्ष्यामि यक्षत्सिध्यतु मे वचः ॥ ९२॥ वाराहेश नृसिंहेश वामनेश त्रिविक्रम । हयग्रीवेश सर्वेश हृषीकेश हराशुभम् ॥ ९३॥ अपराजितचक्राद्यैश्चतुर्भिः परमायुधैः । अखण्डितप्रभावैस्त्वं सर्वदुःखहरो भव ॥ ९४॥ हरामुकस्य दुरितं दुष्कृतं दुरुपासितम् । मृत्युबाधार्तिभयदं दुरिष्टस्य च यत्फलम् ॥ ९५॥ परापध्यानसंस्थानप्रयुक्तं चाभिचारिकम् । गरस्पर्शमहायोगं प्रयोगं जरया जर ॥ ९६॥ हरये वासुदेवाय नमः कृष्णाय शार्ङ्गिणे । नमः पुष्करनेत्राय केशवायादिचक्रिणे ॥ ९७॥ नमः कमलकिञ्जल्कपीतनिर्मलवाससे । महाहवरिपुस्कन्धघृष्टचक्राय चक्रिणे ॥ ९८॥ दंष्ट्रोद्धृतक्षितिभृते त्रिमूर्तिपतये नमः । महायज्ञवराहाय शेषभोगोरुशायिने ॥ ९९॥ तप्तहाटककेशान्तज्वलत्पावकलोचन । वज्रायुधनखस्पर्शदिव्यसिंह नमोऽस्तु ते ॥ १००॥ तीक्ष्णैर्नखाग्रैर्यदुरो विदार्य त्रातुं सुरान्दैत्यपतिं जघान । सुदर्शनं पद्मगदे च शङ्खं बिभ्रन्नृसिंहोऽस्तु ममाभया ॥ १०१॥ काश्यपायातिह्रस्वाय ऋग्यजुःसाममूर्तये । तुभ्यं वामनरूपाय क्रमते गां नमो नमः ॥ १०२॥ वराहाशेषदुष्टानि सर्वपापफलानि च । मर्द मर्द महादंष्ट्र मर्द मर्द महीधर ॥ १०३। नरसिंह करालास्यदन्तप्रान्तनखोज्ज्वल । भञ्ज भञ्ज निनादेन दुष्टान्यस्यार्तिनाशन ॥ १०४॥ ऋग्यजुःसामगर्भाभिर्वाग्भिर्वामनरूपधृक् । प्रशमं सर्वदुःखानि नयत्वाशु जनार्दनः ॥ १०५॥ आद्यन्तवन्तः कवयः पुराणाः सूक्ष्मा बृहन्तोऽप्यनुशासितारः । सर्वान् ज्वरान्घ्नन्तु ममानिरुद्ध- प्रद्युम्नसङ्कर्षणवासुदेवाः ॥ १०६॥ त्रिपाद्भस्मप्रहरणस्त्रिशिरा रक्तलोचनः । स मे प्रीतः सुखं दद्यात्सर्वामयपतिर्ज्वरः ॥ १०७॥ ज्वरमन्त्रस्य कालाग्निरृषिः, महाज्वरो देवता, गायत्री छन्दः, रोगप्रशमनार्थे जपे विनियोगः ॥ १०८॥ भस्मायुधाय विद्महे एकदंष्ट्राय धीमहि । तन्नो ज्वरः प्रचोदयात् । अङ्गवङ्गकलिङ्गेषु हूणेषु मगधेषु च । वाराणस्यां च यज्जातं तन्न स्मरसि रे ज्वर ॥ १०९॥ एकाहिकं द्व्याहिकं च तथा त्रिदिवसज्वरम् । चातुर्थिकं तथात्युग्रं तथैव सततज्वरम् ॥ ११०॥ दोषोत्थं सन्निपातोत्थं तथैवागन्तुकज्वरम् । शमं नयाशु गोविन्द छिन्धि छिन्ध्याशु वेदनाम् ॥ १११॥ नेत्रदुःखं शिरोदुःखं दुःखं चोदरसम्भवम् । अतिकासमतिश्वासमतितापं सवेपथुम् ॥ ११२॥ गुदघ्राणाङ्घ्रिरोगांश्च कुष्ठरोगं तथा क्षयम् । कामलादींस्तथा रोगान्प्रमेहांश्चातिदारुणान् ॥ ११३॥ भगन्दरातिसारांश्च मुखरोगान् सत्वग्भवान् । श्वित्रादीन्नखरोगांश्च त्वगस्थ्यन्तर्बहिःस्थितान् ॥ ११४॥ अश्मरीं मूत्रकृच्छ्रांश्च रोगानन्यांश्च दारुणान् । ये वातप्रभवा रोगा ये च पित्तसमुद्भवाः ॥ ११५॥ कफोद्भवाश्च ये रोगा ये केचित्सान्निपातिकाः । आगन्तुकाश्च ये रोगा लूताविस्फोटकादयः ॥ ११६॥ ते सर्वे प्रशमं यान्तु वासुदेवापमार्जिताः । विलयं यान्तु सर्वे ते विष्णोरुच्चारणेन तु ॥ ११७॥ क्षयं गच्छन्तु शेषास्ते चक्रेणाभिहता हरेः । अच्युतानन्तगोविन्दनामोच्चारणमेषजात् ॥ ११८॥ नश्यन्तु सकला रोगाः सत्यं सत्यं वदाम्यहम् ॥ ११९॥ अच्युतेति मनःपूतमनन्तेति वचः पुनः । गोविन्देति तनुः पूता त्वज्ञातज्ञातपातकैः ॥ १२०॥ अच्युतानन्त गोविन्द परमानन्द माधव । ॐ नमः सम्पुटीकृत्य जपन्नेवमधोक्षजम् ॥ १२१॥ सत्यं सत्यं पुनः सत्यमुद्धृत्य भुजमुच्यते । वेदशास्त्रात्परं नास्ति न देवः केशवात्परः ॥ १२२॥ स्थावरं जङ्गमं चैव कृत्रिमं चापि यद्विषम् । दन्तोद्भूतं नखोद्भूतमाकाशप्रभवं विषम् ॥ १२३॥ लूतादिप्रभवं चैव विषमत्यन्तदुःखदम् । शमं नयाशु तत्सर्वं कीर्तितोऽसि जनार्दन ॥ १२४॥ ग्रहान्प्रेतग्रहांश्चैव तथा वै डाकिनीग्रहान् । वेतालांश्च पिशाचांश्च गन्धर्वान् यक्षराक्षसान् ॥ १२५॥ शाकिनीपूतनादींश्च तथा वैनायकग्रहान् । मुखमण्डलिकान्क्रूरान् रेवतीं वृद्धरेवतीम् ॥ १२६॥ वृद्धिकाख्यांस्तथा चोग्रांस्तथा मातृग्रहानपि । बालस्य विष्णोश्चरितं हन्तु बालग्रहानिमान् ॥ १२७॥ नरसिंहस्य ते दृष्ट्या दग्धा ये चापि यौवने । सटाकरालवदनो नरसिंहो महाबलः ॥ १२८॥ ग्रहानशेषान्निःशेषान् करोतु जगतो हि सः ॥ १२९॥ नरसिंह महासिंह ज्वालामालोज्ज्वलानन । ग्रहानशेषान्निःशेषान् खाद खादाग्निलोचन ॥ १३०॥ ये रोगा ये महोत्पाता यद्विषं ये महाग्रहाः । यानि च क्रूरभूतानि ग्रहपीडाश्च दारुणाः ॥ १३१॥ व्याघ्रसिंहवराहेषु ग्रहभूतभयेषु च । शस्त्रक्षतेषु ये रोगा जालगर्दभकादयः ॥ १३२॥ यानि च क्रूरभूतानि प्राणिपीडाकराणि च । तानि सर्वाणि सर्वात्मन्परमात्मन् जनार्दन ॥ १३३॥ किञ्चिद्रूपं समाश्रित्य वासुदेवाशु नाशय । क्षिप्त्वा सुदर्शनं चक्रं ज्वालामालातिभीषणम् ॥ १३४॥ सर्वदुष्टप्रशमनं कुरु देववराच्युत । सुदर्शन महाज्वाल छिन्धि छिन्धि महायुध ॥ १३५॥ तीक्ष्णधार महावेग सूर्यकोटिसमप्रभ । त्रैलोक्यरक्षाकर्तस्त्वं दानवान्वयमर्दन ॥ १३६॥ ज्वलल्पावकसङ्काश छिन्धि छिन्ध्याशु वेदनाम् । छिन्धि वातं च लूतांश्च छिन्धि रोगं महद्विषम् ॥ १३७॥ छिन्धि छिन्धि महाव्याधीन् छिन्धि छिन्धि महाग्रहान् । रुजं दाहं च शूलं च निमिषजालगर्दभौ ॥ १३८॥ सुधन्वाखण्डपरशुर्दारुणो द्रविणप्रदः । हां हां हुं हुं फट्कारेण ठद्वयेन हन द्विषः ॥ १३९॥ सुदर्शनस्य मन्त्रेण ग्रहा यान्ति दिशो दश ॥ १४०॥ ॐ नमो भगवते भो भो सुदर्शन मम दुष्टं दारय दारय दुरितं हन हन पापं मथ मथ आरोग्यं कुरु हां हां हुं हुं कुरु फट् स्वाहा ॥ १४१॥ त्रैलोक्यरक्षाकर्तस्त्वमाज्ञापय जनार्दन । सर्वदुष्टानि रक्षांसि क्षपयारिविभीषण ॥ १४२॥ प्राच्यां रक्ष प्रतीच्यां च दक्षिणोत्तरतस्तथा । ईशान्यां च तथाऽऽग्नेय्यां नैरृत्यां वायुदिश्यपि ॥ १४३॥ अधरायां तथोर्ध्वायां सदा रक्षां करोत्वसौ । रक्षां करोतु भगवान्नरसिंहः स्वगर्जितैः ॥ १४४॥ भुव्यन्तरिक्षे च तथा पृष्ठतः पार्श्वतोऽग्रतः । रक्षां करोतु भगवान्बहुरूपी जनार्दनः ॥ १४४॥ यया यज्ञेश्वरो विष्णुर्वेदान्तेष्वपि गीयते । तेन सत्येन सकलं दुष्टमस्य प्रशाम्यतु ॥ १४६॥ परमात्मा यथा विष्णुर्वेदान्तेष्वपिधीयते । तेन सत्येन सकलं दुष्टमस्य प्रशाम्यतु ॥ १४७॥ यथा विष्णुर्जगत्सर्वं सदेवासुरमानुषम् । तेन सत्येन सकलं दुष्टमस्य प्रशाम्यतु ॥ १४८॥ यथा विष्णौ स्मृते सद्यः सङ्क्षयं याति पातकम् । तेन सत्येन सकलं यन्मयोक्तं तथास्तु तत् ॥ १४९॥ शान्तिरस्तु शिवं चास्तु दुष्टमस्य प्रशाम्यतु । स्वास्थ्यमस्य सदैवास्तु हृषीकेशस्य कीर्तनात् ॥ १५०॥ यत एवागतं पापं तत्रैव प्रतिगच्छतु । यदस्य दुःखं तत्सर्वं शमं नयतु माधवः ॥ १५१॥ वासुदेवशरीरोत्थैः कुशैः सम्मार्जिता मया । अपामार्जितगोविन्दो नरो नारायणो भवेत् ॥ १५२॥ ममास्तु सर्वदुःखानां प्रशमो वचनाद्धरेः । शान्ताः समस्तरोगास्ते ग्रहाः सर्वे विषादयः ॥ १५३॥ भूतानि प्रशमं यान्तु स्मृते च मधुसूदने । एतत्समस्तरोगेषु ग्रहभूतभयेषु च । अपामार्जनकं शस्त्रं विष्णोर्नामाभिमन्त्रितम् ॥ १५४॥ एते कुशा विष्णुशरीरसम्भवा जनार्दनाग्रे स्वयमेव चागताः । हतो मया दुष्टमशेषमस्य स्वस्थो भवत्वेष यथा वचो हरेः ॥ १५५॥ शान्तिरस्तु शिवं चास्तु दुष्टमस्य प्रशाम्यतु । यदस्य दुरितं किञ्चित्तत्क्षिप्तं लवणार्णवे ॥ १५६॥ स्वास्थ्यमस्य सदैवास्तु हृषीकेशस्य कीर्तनात् । यत एवागतं पापं तत्रैव प्रतिगच्छतु ॥ १५७॥ एतद्रोगादिपीडासु जन्तूनां हितकाम्यया । विष्णुभक्तेन कर्तव्यमपामार्जनकं परम् ॥ १५८॥ अनेन सर्वदुःखानि प्रशमं यान्त्यसंशयम् । सर्वभूतहितार्थाय कुर्यात्तस्मात्सदैव हि ॥ १५९॥ य इदं धारयेद्विद्वान् श्रद्धाभक्तिसमन्वितः । ग्रहास्तं नोपसर्पन्ति न रोगा न च राक्षसाः ॥ १६०॥ धन्यो यशस्वी शत्रुघ्नः स्तवोऽयं मुनिसत्तम । पठतां श‍ृण्वतां चैव ददाति परमां गतिम् ॥ १६१॥ इति श्रीविष्णुधर्मोत्तरे विष्णुरहस्ये पुलस्त्यदाल्भ्यसंवादे श्रीविष्णोरपामार्जनस्तोत्रं सम्पूर्णम् ॥