अक्षर आकार:

वायुस्तुतिः अथवा खिलवायुस्तुतिः

vAyu stuti, praising hari (trivikrama paNDita)

वायुस्तुतिः अथवा खिलवायुस्तुतिः

॥ श्रीहरिवायुस्तुतिः ॥ ॥ अथ श्रीनखस्तुतिः ॥ पान्त्वस्मान् पुरुहूतवैरि बलवन्मातङ्ग माद्यद्घटा । कुम्भोच्चाद्रि विपाटनाधिकपटु प्रत्येक वज्रायिताः । श्रीमत्कण्ठीरवास्य प्रतत सुनखरा दारितारातिदूर । प्रद्ध्वस्तध्वान्त शान्त प्रवितत मनसा भावितानाकिवृन्दैः ॥ १॥ भाविता भूरिभागैः लक्ष्मीकान्त समन्ततोऽपिकलयन् नैवेशितुस्ते समम् । पश्याम्युत्तम वस्तु दूरतरतोपास्तं रसोयोऽष्टमः । यद्रोशोत्कर दक्ष नेत्र कुटिल प्रान्तोत्थिताग्नि स्फुरत् । खद्योतोपम विस्फुलिङ्गभसिता ब्रह्मेशशक्रोत्कराः ॥ २॥ इति श्रीमदानन्दतीर्थभगवत्पादाचार्यविरचिता श्रीनृसिंहनखस्तुतिः सम्पुर्णा । ॥ अथ श्रीहरिवायुस्तुतिः ॥ श्रीमद्विष्ण्वङ्घ्रि निष्ठा अतिगुणगुरुतम श्रीमदानन्दतीर्थ । त्रैलोक्याचार्य पादोज्ज्वल जलजलसत् पांसवोऽस्मान्पुनन्तु । वाचांयत्रप्रणेत्रीत्रिभुवनमहिता शारदा शारदेन्दुः । ज्योत्स्नाभद्रस्मित श्रीधवळितककुभाप्रेमभारम्बभार ॥ १॥ उत्कण्ठाकुण्ठकोलाहलजवविदिताजस्रसेवानुवृद्ध । प्राज्ञात्मज्ञान धूतान्धतमससुमनो मौलिरत्नावळीनाम् । भक्त्युद्रेकावगाढ प्रघटनसघटात्कार सङ्घृष्यमाण । प्रान्तप्राग्र्याङ्घ्रि पीठोत्थित कनकरजः पिञ्जरारञ्जिताशाः ॥ २॥ जन्माधिव्याध्युपाधिप्रतिहतिविरहप्रापकाणां गुणानाम् । अग्र्याणां अर्पकाणां चिरमुदितचिदानन्द सन्दोहदानाम् । एतेषामेशदोष प्रमुषितमनसां द्वेषिणां दूषकाणाम् । दैत्यानामार्थिमन्धे तमसि विदधतां संस्तवेनास्मि शक्तः ॥ ३॥ अस्याविष्कर्तुकामं कलिमलकलुषेऽस्मिन्जनेज्ञानमार्गम् । वन्द्यं चन्द्रेन्द्ररुद्र द्युमणिफणिवयोः नायकद्यैरिहाद्य । मध्वाख्यं मन्त्रसिद्धं किमुतकृतवतो मारुतस्यावतारम् । पातारं पारमेष्ट्यं पदमपविपदः प्राप्तुरापन्न पुंसाम् ॥ ४॥ उद्यद्विद्युत्प्रचण्डां निजरुचि निकरव्याप्त लोकावकाशो । बिभ्रद्भीमो भुजेयोऽभ्युदित दिनकराभाङ्गदाढ्य प्रकाण्डे । वीर्योद्धार्यां गदाग्र्यामयमिह सुमतिंवायुदेवोविदध्यात् । अध्यात्मज्ञाननेता यतिवरमहितो भूमिभूषामर्णिमे ॥ ५॥ संसारोत्तापनित्योपशमद सदय स्नेहहासाम्बुपूर । प्रोद्यद्विद्यावनद्य द्युतिमणिकिरण श्रेणिसम्पूरिताशः । श्रीवत्साङ्काधि वासोचित तरसरलश्रीमदानन्दतीर्थ । क्षीराम्भोधिर्विभिन्द्याद्भवदनभिमतम्भूरिमेभूति हेतुः ॥ ६॥ मूर्धन्येषोऽन्जलिर्मे दृढतरमिहते बध्यते बन्धपाश । क्षेत्रेधात्रे सुखानां भजति भुवि भविष्यद्विधात्रे द्युभर्त्रे । अत्यन्तं सन्ततं त्वं प्रदिश पदयुगे हन्त सन्ताप भाजाम् । अस्माकं भक्तिमेकां भगवत उतते माधवस्याथ वायोः ॥ ७॥ साभ्रोष्णाभीशु शुभ्रप्रभमभयनभो भूरिभूभृद्विभूतिः । भ्राजिष्णुर्भूरृभूणां भवनमपि विभोऽभेदिबभ्रेबभूवे । येनभ्रोविभ्रमस्ते भ्रमयतुसुभृशं बभ्रुवद्दुर्भृताशान् । भ्रान्तिर्भेदाव भासस्त्वितिभयमभि भोर्भूक्ष्यतोमायिभिक्षून् ॥ ८॥ येऽमुम्भावम्भजन्ते सुरमुखसुजनाराधितं ते तृतीयम् । भासन्ते भासुरैस्ते सहचरचलितैश्चामरैश्चारुवेशाः । वैकुण्ठे कण्ठलग्न स्थिरशुचि विलसत्कान्ति तारुण्यलीला । लावण्या पूर्णकान्ता कुचभरसुलभाश्लेषसम्मोदसान्द्राः ॥ ९॥ आनन्दान्मन्दमन्दा ददति हि मरुतः कुन्दमन्दारनन्द्यावर्ता । ऽमोदान् दधानां मृदुपद मुदितोद्गीतकैः सुन्दरीणाम् । वृन्दैरावन्द्य मुक्तेन्द्वहिमगु मदनाहीन्द्र देवेन्द्रसेव्ये । मौकुन्दे मन्दरेऽस्मिन्नविरतमुदयन्मोदिनां देव देव ॥ १०॥ उत्तप्तात्युत्कटत्विट् प्रकटकटकट ध्वानसङ्घट्टनोद्यद् । विद्युद्व्यूढस्फुलिङ्ग प्रकर विकिरणोत्क्वाथिते बाधिताङ्गान् । उद्गाढम्पात्यमाना तमसि तत इतः किङ्करैः पङ्किलेते । पङ्क्तिर्ग्राव्णां गरिम्णां ग्लपयति हि भवद्वेषिणो विद्वदाद्य ॥ ११॥ अस्मिन्नस्मद्गुरूणां हरिचरण चिरध्यान सन्मङ्गलानाम् । युष्माकं पार्ष्वभूमिं धृतरणरणिकः स्वर्गिसेव्यांप्रपन्नः । यस्तूदास्ते स आस्तेऽधिभवमसुलभ क्लेश निर्मूकमस्त । प्रायानन्दं कथं चिन्नवसति सततं पञ्चकष्टेऽतिकष्टे ॥ १२॥ क्षुत् क्षामान् रूक्षरक्षो रदखरनखर क्षुण्णविक्षोभिताक्षान् । आमग्नानान्धकूपे क्षुरमुखमुखरैः पक्षिभिर्विक्षताङ्गान् । पूयासृन्मूत्र विष्ठा क्रिमिकुलकलिलेतत्क्षणक्षिप्त शक्त्याद्यस्त्र । व्रातार्दितान् स्त्वद्विष उपजिहते वज्रकल्पा जलूकाः ॥ १३॥ मातर्मेमातरिश्वन् पितरतुलगुरो भ्रातरिष्टाप्तबन्धो । स्वामिन्सर्वान्तरात्मन्नजरजरयितः जन्ममृत्यामयानाम् । गोविन्दे देहिभक्तिं भवतिच भगवन्नूर्जितां निर्निमित्ताम् । निर्व्याजां निश्चलां सद्गुणगण बृहतीं शाश्वतीमाशुदेव ॥ १४॥ विष्णोरत्त्युत्तमत्वादखिलगुणगणैस्तत्र भक्तिङ्गरिष्ठाम् । संश्लिष्टे श्रीधराभ्याममुमथ परिवारात्मना सेवकेषु । यः सन्धत्ते विरिञ्चि श्वसन विहगपानन्त रुद्रेन्द्र पूर्वे । ष्वाध्यायंस्तारतम्यं स्फुटमवति सदा वायुरस्मद्गुरुस्तम् ॥ १५॥ तत्त्वज्ञान् मुक्तिभाजः सुखयिसि हि गुरो योग्यतातारतम्यात् । आधत्से मिश्रबुद्धिं स्त्रिदिवनिरयभूगोचरान्नित्यबद्धान् । तामिस्रान्धादिकाख्ये तमसिसुबहुलं दुःखयस्यन्यथाज्ञान् । विष्णोराज्ञाभिरित्थं श‍ृति शतमितिहासादि चाकर्णयामः ॥ १६॥ वन्देऽहं तं हनूमानिति महितमहापौरुषो बाहुशालि । ख्यातस्तेऽग्र्योऽवतारः सहित इह बहुब्रह्मचर्यादि धर्मैः । सस्नेहानां सहस्वानहरहरहितं निर्दहन् देहभाजाम् । अंहोमोहापहो यः स्पृहयति महतीं भक्तिमद्यापि रामे ॥ १७॥ प्राक्पञ्चाशत्सहस्रैर्व्यवहितमहितं योजनैः पर्वतं त्वम् । यावत्सञ्जीवनाद्यौषध निधिमधिकप्राणलङ्कामनैषिः । अद्राक्षीदुत्पतन्तं तत उत गिरिमुत्पाटयन्तं गृहीत्वा । यान्तं खे राघवाङ्घ्रौ प्रणतमपि तदैकक्षणे त्वांहिलोकः ॥ १८॥ क्षिप्तः पश्चात्सत्सलीलं शतमतुलमते योजनानां स । उच्चस्तावद्विस्तार वंश्च्यापि उपललवैव व्यग्रबुद्ध्या त्वयातः । स्वस्वस्थानस्थिताति स्थिरशकल शिलाजाल संश्लेष नष्ट । छेदाङ्कः प्रागिवाभूत् कपिवरवपुषस्ते नमः कौशलाय ॥ १९॥ दृष्ट्वा दृष्टाधिपोरः स्फुटितकनक सद्वर्म घृष्टास्थिकूटम् । निष्पिष्टं हाटकाद्रि प्रकट तट तटाकाति शङ्को जनोऽभूत् । येनाजौ रावणारिप्रियनटनपटुर्मुष्टिरिष्टं प्रदेष्टुम् । किंनेष्टे मे स तेऽष्टापदकट कतटित्कोटि भामृष्ट काष्ठः ॥ २०॥ देव्यादेश प्रणीति दृहिण हरवरावद्य रक्षो विघाता । ऽद्यासेवोद्यद्दयार्द्रः सहभुजमकरोद्रामनामा मुकुन्दः । दुष्प्रापे पारमेष्ठ्ये करतलमतुलं मूर्धिविन्यस्य धन्यम् । तन्वन्भूयः प्रभूत प्रणय विकसिताब्जेक्षणस्त्वेक्षमाणः ॥ २१॥ जघ्नेनिघ्नेनविघ्नो बहुलबलबकध्वंस नाद्येनशोचत् । विप्रानुक्रोश पाशैरसु विधृति सुखस्यैकचक्राजनानाम् । तस्मैतेदेव कुर्मः कुरुकुलपतये कर्मणाचप्रणामान् । किर्मीरं दुर्मतीनां प्रथमं अथ च यो नर्मणा निर्ममाथ ॥ २२॥ निर्मृद्नन्नत्य यत्नं विजरवर जरासन्ध कायास्थिसन्धीन् । युद्धे त्वं स्वध्वरे वापशुमिवदमयन् विष्णु पक्षद्विडीशम् । यावत्प्रत्यक्ष भूतं निखिलमखभुजं तर्पयामासिथासौ । तावत्यायोजि तृप्त्याकिमुवद भघवन् राजसूयाश्वमेधे ॥ २३॥ क्ष्वेलाक्षीणाट्टहासहं तवरणमरिहन्नुद्गदोद्दामबाहोः । बह्वक्षौहिण्य नीकक्षपण सुनिपुणं यस्य सर्वोत्तमस्य । शुष्रूशार्थं चकर्थ स्वयमयमथ संवक्तुमानन्दतीर्थ । श्रीमन्नामन्समर्थस्त्वमपि हि युवयोः पादपद्मं प्रपद्ये ॥ २४॥ दृह्यन्तींहृदृहं मां दृतमनिल बलाद्रावयन्तीमविद्या । निद्रांविद्राव्य सद्यो रचनपटुमथापाद्यविद्यासमुद्र । वाग्देवी सा सुविद्या द्रविणद विदिता द्रौपदी रुद्रपत्न्यात् । उद्रिक्ताद्रागभद्रा द्रहयतु दयिता पूर्वभीमाज्ञयाते ॥ २५॥ याभ्यां शुश्रूषुरासीः कुरुकुल जनने क्षत्रविप्रोदिताभ्याम् । ब्रह्मभ्यां बृंहिताभ्यां चितसुख वपुषा कृष्णनामास्पदाभ्याम् । निर्भेदाभ्यां विशेषाद्विवचन विशयाभ्यामुभाभ्याममूभ्याम् । तुभ्यं च क्षेमदेभ्यः सरिसिजविलसल्लोचनेभ्यो नमोऽस्तु ॥ २६॥ गच्छन् सौगन्धिकार्थं पथि स हनुमतः पुच्छमच्छस्य । भीमः प्रोद्धर्तुं नाशकत्स त्वमुमुरुवपुषा भीषयामास चेति । पूर्णज्ञानौजसोस्ते गुरुतमवपुषोः श्रीमदानन्दतीर्थ । क्रीडामात्रं तदेतत् प्रमदद सुधियां मोहक द्वेषभाजाम् ॥ २७॥ बह्वीः कोटीरटीकः कुटलकटुमतीनुत्कटाटोप कोपान् । द्राक्चत्वं सत्वरत्वाच्चरणद गदया पोथयामासिथारीन् । उन्मथ्या तत्थ्य मिथ्यात्व वचन वचनान् उत्पथस्थांस्तथाऽयान् । प्रायच्छः स्वप्रियायै प्रियतम कुसुमं प्राण तस्मै नमस्ते ॥ २८॥ देहादुत्क्रामितानामधिपति रसतामक्रमाद्वक्रबुद्धिः । क्रुद्धः क्रोधैकवश्यः क्रिमिरिव मणिमान् दुष्कृती निष्क्रियार्थम् । चक्रे भूचक्रमेत्य क्रकचमिव सतां चेतसः कष्टशास्त्रं । दुस्तर्कं चक्रपाणेर्गुणगण विरहं जीवतां चाधिकृत्य ॥ २९॥ तद्दुत्प्रेक्षानुसारात्कतिपय कुनरैरादृतोऽन्यैर्विसृष्टो । ब्रह्माहं निर्गुणोऽहं वितथमिदमिति ह्येषपाशण्डवादः । तद्युक्त्याभास जाल प्रसर विषतरूद्दाहदक्षप्रमाण । ज्वालामालाधरोऽग्निः पवन विजयते तेऽवतारस्तृतीयः ॥ ३०॥ आक्रोशन्तोनिराशा भयभर विवशस्वाशयाच्छिन्नदर्पा । वाशन्तो देशनाशस्विति बत कुधियां नाशमाशादशाऽशु । धावन्तोऽश्लीलशीला वितथ शपथ शापा शिवाः शान्त शौर्याः । त्वद्व्याख्या सिंहनादे सपदि ददृशिरे मायि गोमायवस्ते ॥ ३१॥ त्रिष्वप्येवावतारेष्वरिभिरपघृणं हिंसितोनिर्विकारः । सर्वज्ञः सर्वशक्तिः सकलगुणगणापूर्ण रूपप्रगल्भः । स्वच्छः स्वच्छन्द मृत्युः सुखयसि सुजनं देवकिं चित्रमत्र । त्राता यस्य त्रिधामा जगदुतवशगं किङ्कराः शङ्कराद्याः ॥ ३२॥ उद्यन्मन्दस्मित श्रीर्मृदु मधुमधुरालाप पीयूषधारा । पूरासेकोपशान्ता सुखसुजन मनोलोचना पीयमानं । सन्द्रक्ष्येसुन्दरं सन्दुहदिह महदानन्दं आनन्दतीर्थ । श्रीमद्वक्तेन्द्रु बिम्बं दुरतनुदुदितं नित्यदाहं कदानु ॥ ३३॥ प्राचीनाचीर्ण पुण्योच्चय चतुरतराचारतश्चारुचित्तान् । अत्युच्चां रोचयन्तीं श‍ृतिचित वचनांश्राव कांश्चोद्यचुञ्चून् । व्याख्यामुत्खात दुःखां चिरमुचित महाचार्य चिन्तारतांस्ते । चित्रां सच्छास्त्रकर्ताश्चरण परिचरां छ्रावयास्मांश्चकिञ्चित् ॥ ३४॥ पीठेरत्नोकपक्लृप्ते रुचिररुचिमणि ज्योतिषा सन्निषण्णम् । ब्रह्माणं भाविनं त्वां ज्वलति निजपदे वैदिकाद्या हि विद्याः । सेवन्ते मूर्तिमत्यः सुचरितचरितं भाति गन्धर्व गीतं । प्रत्येकं देवसंसत्स्वपि तव भघवन्नर्तितद्द्योवधूषु ॥ ३५॥ सानुक्रोषैरजस्रं जनिमृति निरयाद्यूर्मिमालाविलेऽस्मिन् । संसाराब्धौनिमग्नांशरणमशरणानिच्छतो वीक्ष्यजन्तून् । युष्माभिः प्र्राथितः सन् जलनिधिशयनः सत्यवत्यां महर्षेः । व्यक्तश्चिन्मात्र मूर्तिनखलु भगवतः प्राकृतो जातु देहः ॥ ३६॥ अस्तव्यस्तं समस्तश‍ृति गतमधमैः रत्नपूगं यथान्धैः । अर्थं लोकोपकृत्यैः गुणगणनिलयः सूत्रयामास कृत्स्नम् । योऽसौ व्यासाभिधानस्तमहमहरहः भक्तितस्त्वत्प्रसादात् । सद्यो विद्योपलब्ध्यै गुरुतममगुरुं देवदेवं नमामि ॥ ३७॥ आज्ञामन्यैरधार्यां शिरसि परिसरद्रश्मि कोटीरकोटौ । कृष्णस्याक्लिष्ट कर्मादधदनु सराणादर्थितो देवसङ्घैः । भूमावागत्य भूमन्नसुकरमकरोर्ब्रह्मसूत्रस्य भाष्यम् । दुर्भाष्यं व्यास्यदस्योर्मणिमत उदितं वेदसद्युक्तिभिस्त्वम् ॥ ३८॥ भूत्वाक्षेत्रे विशुद्धे द्विजगणनिलये रौप्यपीठाभिधाने । तत्रापि ब्रह्मजातिस्त्रिभुवन विशदे मध्यगेहाख्य गेहे । पारिव्राज्याधि राजः पुनरपि बदरीं प्राप्य कृष्णं च नत्वा । कृत्वा भाष्याणि सम्यक् व्यतनुत च भवान् भरतार्थप्रकाशम् ॥ ३९॥ वन्दे तं त्वां सुपूर्ण प्रमतिमनुदिना सेवितं देववृन्दैः । वन्दे वन्दारुमीशे श्रिय उत नियतं श्रीमदानन्दतीर्थम् । वन्दे मन्दाकिनी सत्सरिदमल जलासेक साधिक्य सङ्गम् । वन्देऽहं देव भक्त्या भव भय दहनं सज्जनान्मोदयन्तम् ॥ ४०॥ सुब्रह्मण्याख्य सूरेः सुत इति सुभृशं केशवानन्दतीर्थ । श्रीमत्पादाब्ज भक्तः स्तुतिमकृत हरेर्वायुदेवस्य चास्य । त्वत्पादार्चादरेण ग्रथित पदल सन्मालया त्वेतयाये । संराध्यामूनमन्ति प्रततमतिगुणा मुक्तिमेते व्रजन्ति ॥ ४१॥ इति श्रीत्रिविक्रमपण्डिताचार्य विरचितं श्रीहरिवायुस्तुतिः सम्पूर्णम् । ॥ अथ श्री नखस्तुतिः ॥ पान्त्वस्मान् पुरुहूतवैरि बलवन्मातङ्ग माद्यद्घटा । कुम्भोच्चाद्रि विपाटनाधिकपटु प्रत्येक वज्रायिताः । श्रीमत्कण्ठीरवास्य प्रतत सुनखरा दारितारातिदूर । प्रद्ध्वस्तध्वान्त शान्त प्रवितत मनसा भावितानाकिवृन्दैः ॥ १॥ लक्ष्मीकान्त समन्ततोऽपिकलयन् नैवेशितुस्ते समम् । पश्याम्युत्तम वस्तु दूरतरतोपास्तं रसोयोऽष्टमः । यद्रोशोत्कर दक्ष नेत्र कुटिलः प्रान्तोत्थिताग्नि स्फुरत् । खद्योतोपम विस्फुलिङ्गभसिता ब्रह्मेशशक्रोत्कराः ॥ २॥ इति श्रीमदानन्दतीर्थभगवत्पादाचार्यविरचितं श्रीनृसिंहनखस्तुतिः सम्पुर्णम् । ॥ भारतीरमणमुख्यप्राणान्तर्गत श्रीकृष्णार्पणमस्तु ॥ वायुर्भीमो भीमनादो महूजाः सर्वेशां च प्राणिनां प्राणभूतः । अनावृत्तिर्देहिनां देहपाते तस्माद्वायुर्देवदेवो विशिष्टः ॥ ॥ ज्ञाने विरागे हरिभक्तिभावे धृतिस्थितिप्राणबलेषि योगे । बुद्धौ च नान्यो हनुमत्समानः पुमान् कदाचित् क्वचकश्च नैव ॥ ॥ वातेन कुन्त्यां बलवान् स जातः शूरस्तपस्वी द्विषतां निहन्ता । सत्ये च धर्मे च रतः सदैव पराक्रमे शत्रुभिरप्रधृष्यः ॥ ॥ यो विप्रलम्भविपरीतमतिप्रभूतान् वादान्निरस्त कृतवान्भुवि तत्त्ववादम् । सर्वेश्वरो हरिरिति प्रतिपादयन्तमानन्दतीर्थ मुनिवर्यमहं नमामि ॥ ॥ यस्य त्रीण्युदितानि वेदवचने रूपाणि दिव्यान्यलम् । बट् तद्दर्शनमित्थमेव निहितं देवस्य भर्गो महत् । वायो रामवचोनयं प्रथमकं पृक्षो द्वितीयं वपुः । मध्वो यत्तु तृतीयमेतदमुना ग्रन्थः कृतः केशवे ॥ ॥ महाव्याकरणाम्भोधि मन्थमानसमन्दरम् । कवयन्तं रामकीर्त्या हनूमन्तमुपास्महे ॥ ॥ ब्रह्मान्ता गुरवः साक्षादिष्टं दैवं श्रियः पतिः । आचार्याः श्रीमदाचार्याः सन्तु मे जन्म जन्मनि ॥ ॥ प्रथमो हनुमान्नामा द्वितीयो भीम एव च । पूर्णप्रज्ञ तृतीयस्तु भगवत्कार्यसाधकः ॥ ॥ मुख्यप्राणाय भीमाय नमो यस्य भुजान्तरम् । नाना वीरसुवर्णानां निकषाश्मायितं बभौ ॥ ॥ स्वान्तस्थानन्तशैयाय पूर्णज्ञानरसार्णसे । उत्तुङ्गवाक्तरङ्गाय मध्वदुग्धाब्धये नमः ॥ ॥ येनाहं इह दुर्मार्गात् उद्धृत्यादि निवेशितः । सम्यक् श्रीवैष्णवे मार्गे पूर्णप्रज्ञं नमामि तम् ॥ ॥ हनूमानञ्जनी सूनुः वायुपुत्रो महाबलः । रामेष्टः फल्गुणसखः पिङ्गाक्षोऽमितविक्रमः ॥ ॥ उदधिक्रमणश्चैव सीतासन्देशहारकः । लक्ष्मणप्राणदाता च दशग्रीवस्य दर्पहा ॥ ॥ मारुतिः पाण्डवो भीमो गदापाणिर्वृकोदरः । कौन्तेयः कृष्णदूतश्च भीमसेनो महाबलः ॥ ॥ जरासन्धान्तको वीरो दुःशासन विनाशनः । पूर्णप्रज्ञो ज्ञानदाता मध्वो ध्वस्त दुरागमः ॥ ॥ तत्त्वज्ञो वैष्णवाचार्यो व्यासशिष्यो यतीश्वरः ॥ ॥ शुभतीर्थाभिधानश्च जितामित्रो जितेन्द्रियः । श्रीमदानन्द सन्नाम्नामेव द्वादशकं जपेत् । लभते वैष्णवीं भक्तिं गुरुभक्ति समन्वितम् ॥ ॥ मनोजवं मारुततुल्यवेगं जितेन्द्रियं बुद्धिमतां वरिष्ठम् । वातात्मजं वानरयूथमुख्यं श्रीरामदूतं शिरसा नमामि ॥ ॥ बुद्धिर्बलं यशो धैर्यं निर्भयत्त्वं अरोगता । अजाड्यं वाक्पटुत्त्वं च हनूमत्स्मरणद्भवेत् ॥ ॥ न माधवसमो देवो न च मध्व समो गुरुः । न तद्वाक्यसमं शास्त्रं न च तस्य समः पुमान् ॥ ॥ भीमसेन समो नास्ति सेनयोरुभयोरपि । पाण्डित्येच पटुत्वे च शूरत्वे च बलेपि च ॥ ॥ आचार्यः पवनोऽस्माकं आचार्याणी च भारती । देवो नारायणः श्रीशः देवी मङ्गळ देवता ॥ ॥ इति त्रिविक्रमपण्डिताचार्यविरचिता वायुस्तुतिः समाप्ता ।