नागार्जुनकृता परमार्चनत्रिंशिका
अथ परमार्चनत्रिंशिका नागार्जुनकृता ।
स्नानपूजनसमाधिभिः क्रमात्
यन्महात्मभिरवाप्यते पदम् ।
कैश्चिदक्रमत एव यन्मया
तत्समर्चनमिषेण कथ्यते ॥ १॥
बालिकारचितवस्त्रपुत्रिका-
क्रीडनेन सदृशं तदर्चनम् ।
यत्र शाम्यति मनो न निर्मलं
स्फीतचिज्जलधि मध्यमाश्रितम् ॥ २॥
किं तदर्चनमनल्प कल्पना
जालशम्बरनिपातितात्मकम् ।
यत्र नास्ति स्वविकल्पनोज्ज्ञितः
स्फीतसौख्यशिवसङ्गमोत्सवः ॥ ३॥
अप्रयत्नमनिकेतनं पदं
दिव्यमाप्य मनसैव वृत्तयः ।
यत्र यान्ति विलयं न सर्वतः
किं तदर्चनमसौ पराभवः ॥ ४॥
यत्र वर्षति न खेचरी स्थिति
श्चित्सुधारस भरौघनिझरं
देहचित्त परिपीडना दहं
किं तदर्चनमसौ पराभवः ॥ ५॥
खेचरीप्रभृतिपञ्चकात्मना
व्याप्तिमम्बरगतां निभालयन् ।
हृद्विकास सुलभां भवापदो
यत्र मुञ्चति न किं तदर्चनम् ॥ ६॥
यत्र साहससमाधि सञ्चयः
प्रस्फुलद्विमलबोधनिर्झरः ।
स्फीतसंविदुदयं न विन्दते
सर्ववृत्तिषु किमेतदर्चनम् ॥ ७॥
विश्वसंसृतिरसैक तत्परो
लेलिहानरसना कुतो यमः ।
यत्र चित् शिखिशिखासु हूयते
लीलयैव न किमेतदर्चनम् ॥ ८॥
स्तब्ध मन्थर मनोहरेक्षणः
प्रोल्लसत्पुल कम्बिताननः ।
मध्यमां भुवमनल्प सम्पदं
यत्र नाश्रयति किं तदर्चनम् ॥ ९॥
मानमेयमिति कल्पनोज्झितो
निर्विकारमनिकेतनः शिवः ।
गाडगाडमवगाह्यते क्षणात्
नैव यत्र ननु किं तदर्चनम् ॥ १०॥
व्योमकल्पममितं निजं वपुः
वीक्ष्य चित्पर सुधार साञ्चितम् ।
स्वात्मनात्मनि निरस्तकल्पना
यत्र हृष्यति न किं तदर्चनम् ॥ ११॥
निर्निकेतनिरुपाधि विप्लवः
स्फारचिद्रविमरीचिसञ्चयैः ।
विश्वमारचितमीक्ष्य विस्मयं
यत्र नाविशतिं किं तदर्चनम् ॥ १२॥
यत्र नित्य परहर्ष निर्भरः
चित्सुधार सविपान घूर्णितः ।
ध्यानयोग कलनासु लज्जते
नीरसासु न किमेतदर्चनम् ॥ १३॥
शक्ति विस्तर विमर्शा विस्फुरत्
कन्द युग्म युग पद्विगाहनात् ।
भैरवं वपु रुदार चेष्टितं
यत्र न स्फुरति किं तदर्चनम् ॥ १४॥
इन्द्रियेषु विषयानुवर्तिषु
प्राणवर्त्म॑नि निजप्रवाहके ।
कापि निर्वृतिमये चिदर्जिता
यत्र नोल्लसति किं तदर्चनम् ॥ १५॥
दिव्य खेचरदृशा निरीहयां
नादबिन्दु मयभाव सञ्चयम् ।
यत्र शुष्कमिव पावकस्तृणं
न क्षयं नयति किं तदर्चनम् ॥ १६॥
शान्तिमेत्य न विकल्पविप्लवः
चिच्चमत्कृतिरसो न वर्धते ।
लुप्यते न घनवासनावनं
कापि तृप्तिरसमा न जायते ॥ १७॥
मन्यते न कृतकृत्यतां जनो
द्वैतमेघतिमिरं न भिद्यते ।
यत्र दोषशत सङ्कुलं मनो
न प्रसीदति किमेतदर्चनम् ॥ १८॥
चिन्नभः सरसि सारसीं परां
शक्तिमच्छप्रभवां प्रबोधयन् ।
मन्त्रवीर्यममित निसर्गतो
यत्र नाश्रयति किं तदर्चनम् ॥ १९॥
निर्विकारमजरं निरामयं
निर्विकल्पममलं निजं वपुः ।
वीक्ष्य जन्ममरणोद्यतं भयं
यत्र मुञ्चति न किं तदर्चनम् ॥ २०॥
शान्तवीचिचयसिन्धुसन्निभां
सर्वसंविदुदयावनिं पराम् ।
सृष्टिसंस्थितिलयं प्रसक्तिभिः
विश्व सुन्दर विवत वर्तिनीम् ॥ २१॥
शक्ति चक्र परमादि देवतां
अम्बरप्रथम भूमिकामजाम् ।
मङ्गलाम सममन्त्रमातरं
यत्र पश्यति न किं तदर्चनम् ॥ २२॥
सोम सूर्य दहनेन्धनोद्धतः
स्फीतचित्ज्वलन दीप्तिभास्वरः ।
दुर्निरीक्ष्यगति ?द्धितेजसा
भाति यत्र न किमेतदर्चनम् ॥ २३॥
आत्मनात्मनि न जानति विधिं
निस्तरङ्गपरबौधभास्वरः ।
यत्पदस्थितिजुषो महाजनः
मुक्ति संसृति समान बुद्धयः ॥ २४॥
यद्यदा पतति वेद्यता भुवं
तेन तेन ननु यद्विवर्जितम् ।
नित्य निर्मल समानभूमयो
यत्पदे विमतिबाल कल्पनाः ॥ २५॥
यद्विशृङ्खलमदोदयोल्लसत्
शक्तिपातवशतो विजृम्भते ।
तत्पदं यदि गुरु प्रसादतो
लब्धमुत्तम मथार्चितः शिवः ॥ २६॥
भावसञ्चय विमुक्त विग्रहा
विश्वमय्यपि परप्रथात्मिका ।
कापि संविदमलाम्बरप्रभा
जृम्भते यदि तदार्चितः शिवः ॥ २७॥
किञ्चनापि न विमुच्यते क्वचित्
किञ्चनापि नच गृह्यते क्वचित् ।
स्वं वपुर्विमल बोध निर्भरं
दृश्यते यदि तदार्चितः शिवः ॥ २८॥
भैरवा विविन्ध कल्पनात्मकाः
प्रोल्लसन्ति बहवो यतोऽम्बिका ।
सा यतः स्फुरति तत्परं पदं
भाति चेद्गुरुदृशा शिवोऽर्चितः ॥ २९॥
आसादितं गुरुमुखादिदमप्रयत्न-
सिद्धं शिवार्चनमपाप धियामवाप्यम् ।
यत्तन्मया निगदितं तदनल्पवाञ्छा
सम्बोधनाय सुधियां शिवभक्तिभाजाम् ॥ ३०॥
अनवच्छिन्न चिद्व्योम परमामृतबृंहितः ।
नागार्जुनो व्यधादेनां परमार्चनत्रिंशिकाम् ॥
इति नागार्जुनकृता परमार्चनत्रिंशिका समाप्ता ।
सोशल मीडिया पर शेयर करें:
सहेजें एवं डाउनलोड करें (Save & Export):