अक्षर आकार:

स्वसङ्कल्पप्रकाशस्तोत्रम्

Svasankalpaprakashastotram

स्वसङ्कल्पप्रकाशस्तोत्रम्

अनाराध्य राधापदाम्भोजरेणुं अनाश्रित्य वृन्दाटवीं तत्पदाङ्काम् । असम्भाष्य तद्भावगम्भीरचित्ता- न्कुतः श्यामसिन्धौ रस्यस्यावगाहः ॥ १॥ नवं दिव्यं काव्यं स्वकृतमतुलं नाटककुलं प्रहेलीर्गूढार्थाः सखि रुचिरवीणाध्वनिगतीः । कदा स्नेहोल्लासैर्ललितललिताप्रेरणबला- त्सलज्जं गान्धर्वा सरसमसकृच्छिक्षयति माम् ॥ २॥ अलं मानग्रन्थेर्निभृतचटुमोक्षाय निभृतं मुकुन्दे हा हेति प्रथयति नितान्तं मयि जने । तदर्थं गान्धर्वाचरणपतितं प्रेक्ष्य कुटिलं कदा प्रेमक्रौर्यात्प्रखरललिता भर्त्सयति माम् ॥ ३॥ मुदा वैदग्ध्यान्तर्ललितनवकर्पूरमिलन स्फुरन्नानानर्मोत्करमधुरमाध्वीकरचने । सगर्वं गान्धर्वागिरिधरकृते प्रेमविवशा विशाखा मे शिक्षां वितरतु गुरुस्तद्युतसखी ॥ ४॥ कुहूकण्ठीकण्ठादपि कमनकण्ठी मयि पुन- र्विशाखा गानस्यापि च रुचिरशिक्षां प्रणयतु । यथाहं तेनैतद्युवयुगलमुल्लास्य सगणा- ल्लेभे रासे तस्मान्मणिपदकहारानिह मुहुः ॥ ५॥ क्वचित्कुञ्जे कुञ्जे छलमिलित्गोपालमनु तां मदीशां मध्याह्ने प्रियतरसखीवृन्दवलिताम् । सुधाजैत्रैरन्नैः पचनरसविच्चम्पकलता कृतोद्यच्छिक्षोऽहं जन इह कदा भोजयति भोः ॥ ६॥ क्वचित्कुञ्जक्षेत्रे स्मरविषमसङ्ग्रामगरिम क्षरच्चित्रश्रेणीं व्रजयुवयुगस्योत्कटमदैः । विधत्ते सोल्लासं पुनरसमयं पर्णकचयै- र्विचित्रं चित्रातः सखि कलितशिक्षोऽप्यनु जनः ॥ ७॥ परं तुङ्गाद्या यौवतसदसि विद्याद्भुतगुणैः स्फुटं जित्वा पद्माप्रभृतिनवनारीर्भ्रमति या । जनोऽयं सम्पाद्य सखि विविधविद्यास्पदतया तया किं श्रीनाथाच्छलनिहितनेत्रेङ्गितलवैः ॥ ८॥ स्फुरन्मुक्तागुञ्जामणिसुमनसां हाररचने मुदेन्दोर्लेखा मे रचयतु तथा शिक्षणविधिम् । यथा तैः सङ्कॢप्तैर्दयितसरसीमध्यसदने स्फुटं राधाकृष्णावयमपि जनो भूषयति तौ ॥ ९॥ अये पूर्वं रङ्गेत्यमृतमयवर्णद्वयरस स्फुरद्देवीप्रार्थ्यं नटनपटलं शिक्षयति चेत् । तदा रासे दृश्यं रसवलितलास्यं विदधतो- स्तयोर्वक्त्रे युञ्जे नटनपटुवीटिं सखि मुहुः ॥ १०॥ सदक्षक्रीडानां विधिमिह तथा शिक्षयितुं सा सुदेवी मे दिव्यं सदसि सुदृशां गोकुलभुवाम् । तयोर्द्वन्द्वे खेलामथ विदधतोः स्फूर्जति तथा करोमि श्रीनाथां सखि विजयिनीं नेत्रकथनैः ॥ ११॥ रहः कीरद्वाराप्यतिविषमगूडार्थरचनं दले पाद्मे पद्यं प्रहितमुदयच्चाटुहरिणा । समग्रं विज्ञायाचलपतिवलत्कन्दरपदे तदभ्यर्णे नेष्ये द्रुतमति मदीशां निशि कदा ॥ १२॥ अदभ्रं बिभ्राणौ स्मररणभरं कन्दरखले मिथो जेतुं विद्धावपि निशितनेत्राञ्चलशरैः । अपि क्लिद्यद्गात्रौ नखदशनशस्त्रैरपि दरा त्यजन्तौ द्रष्टुं तौ किमु तमसि वत्स्यामि समये ॥ १३॥ समानं निर्वाह्य स्मरसदसि सङ्ग्राममतुलं तदाज्ञातः स्थित्वा मिलिततनु निद्रां गतवतोः । तयोर्युग्मं युक्त्या त्वरितमभिसङ्गम्य कुतुका- त्कदाहं सेविष्ये सखि कुसुमपुञ्जव्यजनभाक् ॥ १४॥ मुदा कुञ्जे गुञ्जद्भ्रमरनिकरे पुष्पशयनं विधायारान्मालाघुसृणमधुवीटीविरचनम् । पुनः कर्तुं तस्मिन्स्मरविलसितान्युत्कमनसो- स्तयोस्तोषायालं विधुमुखि विधास्यामि किमहम् ॥ १५॥ जितोन्मीलन्नीलोत्पलरुचिनि कान्त्योरसि हरे- र्निकुञ्जे निद्राणां द्युतिविजितगाङ्गेयगुरुताम् । कदा दृष्ट्वा राधां नभसि नवमेघे स्थिरतया वलद्विद्युल्लक्ष्म्यां मुहुरिह दधे थुत्कृतिमहम् ॥ १६॥ विलासे विस्मृत्य स्खलितमुरुरङ्गैर्मणिसरं द्रुतं भीत्यागत्य प्रियतमसखीसंसदि ह्रिया । तमानेतुं स्मित्वा तदविदितनेत्रान्तनटनैः कदा श्रीमन्नाथा स्वजनमचिरात्प्रेरयति माम् ॥ १७॥ क्वचित्पद्माशैव्यादिकवलितचन्द्रावलिमुरु प्रियालापोल्लासैरतुलमपि धिन्वन्नघहरः । कदा वा मत्प्रेक्षालवकलितवैलक्ष्यभरतः क्व राधेत्याजल्पन्मलिनयति सर्वाः परमिमाः ॥ १८॥ सगर्वाः संरुद्ध्य प्रखरललिताद्याः सहचरी- स्ततो दानं दर्पात्सखि मृगयता स्वं गिरिभृता । विशाखा मन्नाथानयननटनप्रेरणबला- द्विधृत्यारान्नीता रुषमिह दधाना क्षिपतु नः ॥ १९॥ स्तनौ शैलप्रायावपि तव नितम्बो रथसमः स्फुटं जीर्णा नौर्मे कलय तटिनीं वातविषमाम् । कथं पारं गच्छेरिह निवस रात्राविति हरे- र्वचः श्रुत्वा राधा कपटकुपिता स्मेरयतु माम् ॥ २०॥ इदं स्वान्ते भुञ्जे कदलमपि यद्रङ्गणलता भिधैकस्वर्वल्लीपवनलभनेनैव फलितम् । तदभ्यासे स्फूर्जन्मदनसुभगं तद्युवयुगं भजिष्ये सोल्लासं प्रियजनगणैरित्थमिह किम् ॥ २१॥ इति श्रीरघुनाथदासगोस्वामिविरचितस्तवावल्यां स्वसङ्कल्पप्रकाशस्तोत्रं सम्पूर्णम् ।