अक्षर आकार:

प्रार्थनामृतस्तोत्रम्

Prarthanamritastotram

प्रार्थनामृतस्तोत्रम्

श्रीरूपरतिमञ्जर्योरङ्घ्रिसेवैकगृध्नुना । असङ्ख्येनापि जनुषा व्रजे वासोऽस्तु मेऽनिशम् ॥ १॥ अयं जीवो रङ्गैर्नयनयुगलस्यन्दिसलिल प्रधौताङ्गो रङ्गो घटितपटुरोमालिनटनः । कदा रासे लास्यैः प्रेमजलपरिक्लिन्नपुलक- श्रियौ राधाकृष्णौ मदनसुनटौ विजयति भोः ॥ २॥ प्रेमोद्रेकैर्नयननिपतद्वारिधारो धरण्यां वैवर्ण्यालीसवलितवपुः प्रौढकम्पः कदाहम् । स्वेदाम्भोभिः स्नपितपुलकश्रेणिमूलः स्मितोक्तौ राधाकृष्णौ मदनसमरस्फारदक्षौ स्मरामि ॥ ३॥ मसारक्ष्मासारोद्भवनवतमालोद्भटमद- प्रहारिश्रीभारोज्ज्वलवपुषमुद्याछुचिरसैः । कदा राकाचन्द्रस्तुतवदननिद्रालसदृशं दृशा कृष्णं वक्षःस्वपनपरराधं सखि भजे ॥ ४॥ सरागं कुर्वत्यः सखि हरिकृते हाररचनं करे श्रीराधायाः प्रकटपुलकोद्रेकि मयका । विचित्यालं चञ्चद्द्युतिविविधवर्णं मणिकुलं क्रमेणाराद्देयं किमिति कृपया ताचरणयोः ॥ ५॥ मानेनालं कवलितधिया श्यामया राधिकार्द्रा द्रागाहूता व्यसनकथनायेति संविद्य कीरात् । तस्या वेशैर्गतमघहरं तस्य दोषं लपन्तं तुष्ट्यालिङ्ग्य त्वरितमथ सा ज्ञाततत्त्वा जडासीत् ॥ ६॥ सनीरमुदिरद्युतिः पुरटनिन्दिवस्त्रं दधा- छिखण्डकृतशेखरः स्फुरितवान्यवेशः सुखी । समृद्धविधुमण्डलीस्तवनलङ्घिवक्त्रे धृतं क एष सखि वादयन्मुरलिमद्य बुद्धिं हरेत् ॥ ७॥ एकं स्वप्नवरं श‍ृणुष्व ललिते हा हा सखि श्रावय स्वप्ने पुष्पहृतौ त्वया सह मया प्राप्ते वने मत्पुरः । तन्वत्या दरवीक्ष्य चञ्चलदृशानङ्गं सदङ्गं बला- त्स्मेरः कश्चन मेघसुन्दरवपुस्त्वामालिलिङ्गोन्मदः ॥ ८॥ दृष्ट्वा गोपतिनन्दनस्य कदनं वेणुर्गतो मूकतां सर्वे स्थावरजङ्गमा व्रजवनीजाता ययुः क्षीणताम् । सोऽपि व्याग्रसुहृद्वृतो भुवि लुठन्नास्ते विभूषः कृशो राधे त्वं तु मुदा सदाधिपयसा मानोरगं पोषय ॥ ९॥ क्व राधे त्वं साक्षादित इतवती त्वद्वशमिमं जनं हा हागत्य स्नपय कृपया कौतुकरसैः । इति व्याग्रं शश्वन्मुरलिविवरे घर्घररवं वितन्वाने कृष्णे स्मितवलितवामेयमुदभूत् ॥ १०॥ कृत्वा वामकरेऽद्य कर्मुकमये पौष्पं करस्यापर- स्याभुग्नाङ्गुलियुग्मकेन सरलं न्यास्येषुमस्मिन्पुरः । कः श्यामो नटवेश एष सुहृदां सङ्गेन रङ्गं सृज- न्स्मेरः सुन्दरि बम्भ्रमीति मदनस्योन्मादिदृग्विभ्रमः ॥ ११॥ श्यामाश्यामनिकामकामसमरोज्जृम्भच्युतालङ्कृति- स्तोमामोदितमाल्यकुङ्कुमहिमव्याकीर्णकुञ्जं मुदा । दृष्ट्वागत्य सखि श्रमेण पवनं दूरे भजत्तद्युगं द्रष्टुं न्यस्तदृशौ कदापि मयि तत्स्मेरं दृशं धास्यति ॥ १२॥ सुबलसखाधरपल्लव- समुदितमधुमाधुरीलुब्धाम् । रुचिजितकाञ्चनचित्रां कञ्चनचित्रां पिकीं वन्दे ॥ १३॥ वृषरविजाधरबिम्बी- फलरसपानोत्कमद्भुतं भ्रमरम् । कृतशिखिपिञ्छकचूलं पीतदुकूलं चिरं नौमि ॥ १४॥ जितः सुधांशुर्यशसा ममेति गर्वं मूढ मा बत गोष्ठवीर । तवारिनरीनयनाम्बुपाली जिगाय तातं प्रसभं यतोऽस्य ॥ १५॥ अदृष्टा दृष्टेव स्फुरति सखि केयं व्रजवधूः कुतोऽस्मिन्नायाता भजितुमतुला त्वां मधुपुरात् । अपूर्वेणापुर्वां रमय हरिणैनामिति सरा- धिकोद्यद्भङ्ग्युक्त्या विदितयुवतित्वः स्मितमधात् ॥ १६॥ त्वद्भाग्यादिन्दुकान्तिर्वनमणिसदनं मण्डयन्ती समन्ता- द्भ्राजत्यस्मिन्वसन्ती हतमपि तिमिरं मध्यरात्रं च वीतम् । तूर्णं तस्माच्चकोर व्रज निजगगनात्सेवितुं तं पिपासो यावत्सूरोऽभिमन्युर्द्रुतमिह उदितस्त्वां न दूरीकरोति ॥ १७॥ चकोरीव ज्योत्स्नायुतममृतरश्मिं स्थिरतडि- द्वृतं दिव्याम्भोदं नवमिव रताचातकवधूः । तमालं भृङ्गीवोद्यतरुचि कदा स्वर्णलतिका- श्रितं राधाश्लिष्टं हरिमिह दृगेषा भजति मे ॥ १८॥ दूतीभिश्चटुवारिभिः सखिगणैर्भेदार्द्रशाखाहति- व्रातैः पादलुठाछिरःश्रितरजोवृष्ट्या बकीविद्विषा । राधायाः सखि शक्यते शमयितुं यो मानवह्निर्न यातं निर्वापयतीह फुत्कृतीकणैस्तां सिद्धवंशीं नुमः ॥ १९॥ प्राणक्ष्वेलिभुवं व्रजं व्रजजनं तातं प्रसूं गाः सखी- न्गोपीः कामपि तां विना विषमभूद्द्वारावती मित्र मे । इत्थं स्वप्निकशीर्णमाधववचः श्रुत्वैव भामापि सा तद्युक्ता किल लोकितुं तदखिलं तं चाटुना याचते ॥ २०॥ तमालस्य क्रोडे स्थितकनकयूथीं प्रविलस- त्प्रसूनां लोलालिं सखि कलय वन्द्यं चिरमिमम् । तिरस्कर्तुर्मेघद्युतिमघभिदोऽङ्के स्थितचल- द्दृशं स्मेरां राधां तडिदतिरुचिं स्मारयति या ॥ २१॥ इति श्रीरघुनाथदासगोस्वामिविरचितस्तवावल्यां प्रार्थनामृतस्तोत्रं सम्पूर्णम् ।