अक्षर आकार:

अम्बिकात्रिशती

ambikAtrishatI

अम्बिकात्रिशती

गङ्गाधरमखिविरचिता । परमाभरणं शंभोः पर्वतनाथस्य पुण्यपरिपाकः । निजलोचनवीक्षणतो रक्षितलोकत्रयं च तद्रत्नम् ॥ १ ॥ निगमान्तपरमविद्या दद्यादद्य प्रमोदमिह नमताम् । निखिलचराचरचिन्मयरूपं रक्षाकरं च लोकानाम् ॥ २ ॥ आदृतशिववामान्तामार्यामार्याभिमान्यमहिमानम् । आगममौलिवतंसां वन्दे चिद्रूपकन्दलां जननीम् ॥ ३ ॥ परमशिवभागधेयं सुरमुनिमनुजादिभिः सदा ध्येयम् । यन्नाम कर्णपेयं पातु सदा वेदमौलिकामेयम् ॥ ४ ॥ जयति तवाम्ब कटाक्षे को वा सेवेत कल्पभूमिरुहम् । कामादिहानिदोऽसौ नमतां संपत्प्रदानकृतदीक्षः ॥ ५ ॥ भुवनजननी पुरारेः महिषी भूषायितामृतमयूखा । कलिकलुषितजनमेनं पातु सुधाकारमञ्जुलापाङ्गैः ॥ ६ ॥ निखिलनिगमान्तवेद्या विद्या परमा पुरारिसर्वस्वम् । यमपाशभीतमेनं रक्षतु जनमेनमद्रिपतिकन्या ॥ ७ ॥ धुतपदनतजनपापा परचिद्रूपाप्रेमयनिजरूपा । शशिमौलिभागधेयं जयति नगेशानकन्यका मान्या ॥ ८ ॥ तव भूधरेन्द्रतनये पादाब्जं निगमदीर्घिकाफुल्लम् । उत्तंसयन्ति पुरुषा धन्याः केचित् त एव सुरमान्याः ॥ ९ ॥ शतमखनीलमणीनां प्रभयाच्छुरिता तवाक्षियुगलश्रीः । तारकविभेदिवाहं नृत्तोन्मुखमातनोति शरदि पथि ॥ १० ॥ कुवलयसंपत्प्रदमिह विलोचनं मातरचलतनये ते । मम मानसं तु चन्द्रं कलयति तापप्रशान्तिदं समये ॥ ११ ॥ निजगतिजितकादम्बामम्बामम्भोजलोचनां वन्दे । संभावयति महेशो यां किल कालेषु हृद्यनव्यरसैः ॥ १२ ॥ ललितगुणरत्नभूषापेटी शुकमान्यनैजवाग्धाटी । आश्रितकदम्बवाटी जयति परानन्दजातपरिपाटी ॥ १३ ॥ कुसुमशरवैरिकान्ता कान्तालकभारललिताफालान्ता । निखिलनिगमान्तसारा सा रजति शंभुभाग्यधारा हि ॥ १४ ॥ करकमलकलितचापे परमानन्दैककन्दले शंभोः । कनकमणिललितकण्ठे त्वामेवाहं भजामि परवृत्त्यै ॥ १५ ॥ चिन्तितफलदे पुंसां प्रबलतरामोदकन्दले शंभोः । पुण्यानां परिपाकं त्वत्पदपद्मं प्रफुल्लमिह चित्ते ॥ १६ ॥ निजमौलिलसनशशिकरविलासिधम्मिल्लकुवलयामोदैः । ततमधुकरगीतीनां दम्भादम्ब त्वदीयवाग्रक्षा ॥ १७ ॥ ललितकुटिलालकान्ता कान्ता शंभोरमेयविभवान्ता । संपदमिह नस्तनुते कुलभूधरनाथभाग्यपरिणामः ॥ १८ ॥ जनताचिरतरविरचितसुचरितपरिपाकरूपममरेड्यम् । कुसुमशरवैरिभाग्यं लसतु कलिक्षोभहानये मनसि ॥ १९ ॥ विनतालिविभवदा ते कटाक्षधारा विभाति लोकाम्ब । कुसुमशरशास्त्रसिद्धिप्रदा गिरीशस्य योगिहृद्दीपा ॥ २० ॥ नित्यकुमारी काले कापि पयोजासनादिनुतितुष्टा । शितिकण्ठभाग्यरक्षासूत्रं तनुते स्ववैभवैर्हृद्यैः ॥ २१ ॥ निखिलनिगमान्तसारं यावद्रूपं मदम्ब पश्यामि । सा तु नियमितदूतगणो दूरे यात्यमितकोपकोपकोऽपि यमः ॥ २२ ॥ शिववामभागभूषा काचिद् योषा नतालिकृतभाषा । ताटङ्करत्नभूषारुचिभरकाषायितात्ममुखवेषा ॥ २३ ॥ वाणीशविनुतमहिमा परमा च कला सतां समाराध्या । हिमभूधरवरकन्या कृतभूसुरसौख्यसंपदारान्मे ॥ २४ ॥ शिथिलितभवभीतिततिं भूधरकन्यामहं सदोपास्याम् । आनन्दाद्वैतकलां भजे कलिक्षोभहानये निभृतम् ॥ २५ ॥ नवरत्नखचितभूषाततिभानीराजिताखिलाङ्गीं ताम् । कामपि कलामुपासे सततानन्दैककन्दलीं जननीं ॥ २६ ॥ मम हृदयकेलिभवने विलसति तद्रूपमिष्टदं पुंसाम् । यदिहादरेण शंभुर्लोकत्रयरक्षणाय चकमे च ॥ २७ ॥ गङ्गाधरवरभूषा भङ्गायास्माकमखिलदुरितानाम् । श‍ृङ्गारसारवेषा तुङ्गानन्दप्रदास्तु जगदम्बा ॥ २८ ॥ तेन वयं परतन्त्राः यच्छशिशेखरमनश्वरैश्वर्यम् । शंभोरिह लोकानां चिन्तामणिरादिमः सुलभ्यश्च ॥ २९ ॥ नयनाञ्जनकलिकेयं शंभोरम्भोजलोचना चपला । श्रुतिसुदतीसूत्रकला मम हृदि भवने विकासमुपयाति ॥ ३० ॥ कुचकुम्भाङ्कितशंभुं करपद्मादृतपयोजमणिमालाम् । नतजनभरणासक्तामम्बामम्भोजलोचनां नौमि ॥ ३१ ॥ बालमरालीलीलां बालां बलिवैरिवासवादिनुताम् । जगदम्बामालम्बां निबिडनितम्बां हितार्थमवलम्बे ॥ ३२ ॥ ध्यानैर्वेद्यं तत्त्वं मीनध्वजवैरिमहितभाग्यं तत् । भूधरकन्यारूपं विहरति मम मानसे हततमस्के ॥ ३३ ॥ मुनिजनमान्यचरित्रा नानादेशेषु लसितबहुपीठा । सर्वस्वसंप्रदायः शंभोरम्बा ममाञ्जलिप्रीता ॥ ३४ ॥ वाचामगोचरं तत् पुरातनीनामपीह नतसुलभम् । गिरिजारूपं तेजो भातु गिरीशार्धमादरादक्ष्णोः ॥ ३५ ॥ मन्दस्मितेन मधुरा मधुरापीठस्थिता च हरभाग्यम् । शीतलनयनासारैः सिञ्चति मामञ्जसा जगन्माता ॥ ३६ ॥ भाति पुरन्ध्री शंभोरिह पुरतोऽस्माकमात्तसुमबाणा । सुमबाणवैरिचित्ताकर्षणकुलिका च चिन्मयी परमा ॥ ३७ ॥ लोचनपाते शीता पाता पादाम्बुजात्तचित्तानाम् । श्वेता च मन्दहसिते श्वेतारण्यस्थिरप्रदीपकला ॥ ३८ ॥ पुरमथनमहिषि चित्ते कुरु पदविन्यासमात्तकुतुका त्वम् । तेनैवाहं धन्यः कुरवै पुरवैरिपादपूजां च ॥ ३९ ॥ शतमखमुखसुरवन्द्ये कान्ताश्लेषेण पुलकिताङ्गि त्वाम् । मनसा स्मरामि दयसे तेनैवाहं कलौ युगे धन्यः ॥ ४० ॥ पुरमथनस्यापि वपुः पुनतीमम्बां निजाक्रमणशक्त्या । चिरपुण्यदर्शनीयां स्मरामि मनसा परां सुतामद्रेः ॥ ४१ ॥ कुङ्कुमकणलसिताङ्गीं कुवलयदृशमब्जलोचनां वन्दे । लोचनजितसारङ्गीं भवमहिषीमर्धचन्द्रशेखरिणीम् ॥ ४२ ॥ नानालीलाखेलां हररतिलोलां हितैकपरिशीलाम् । वन्दे बालां भूमिधरपतिकन्यां सुरेशबहुमान्याम् ॥ ४३ ॥ सरसिजमृदुलपदाब्जं पदाब्जविन्यासधन्यभूभागम् । मनसि नयने च वाचि स्फुरतु महेशानमान्यसाम्राज्यम् ॥ ४४ । शंभोः कुटुम्बिनी सा मधुकरमालालसत्स्वधम्मिल्ला । सौभाग्यदा सदा मे लसतु कृपापूरलालितापाङ्गा ॥ ४५ ॥ ऊरीकृतपुरमथना दूरीकृतदुष्टराक्षसादिगणा । नारी परमा सैषा भेरीभास्वत्करोरुहा भाति ॥ ४६ ॥ निखिलोपनिषद्विद्यासारं संसारबन्धमोहहरम् । हरमान्यं तत् तेजो भाति सुरेशादिरक्षणोपायम् ॥ ४७ ॥ शंभोरुत्सवधारा नवनवहारा समाश्रिताधारा । संविद्रूपारूपा कोपार्दितदुर्जना च सा जयति ॥ ४८ ॥ पुण्यसमुदायसरणिं पुरहूतमुखैरभिष्टुतामम्बाम् । भज मानस भो नित्यं नित्यानन्दाद्वयात्मिकां देवीम् ॥ ४९ ॥ जीवितसर्वस्वमिदं शंभोरम्भोजलोचनं रत्नम् । यच्चिन्तनेन धन्या वैमानिकवन्यकलितविश्रामाः ॥ ५० ॥ अन्तस्तमोनिहन्त्री संध्यापूर्वा विभाति गिरितनया । उदये यस्या विदुषां विलसन्ति कराम्बुजानि नक्तमपि ॥ ५१ ॥ कुलगिरिनाथनूजे लोकाम्ब त्वत्पदाम्बुजं जन्तुः । भक्त्या स्मरति हृदि स्वे तत्पदयुगलं वहन्ति शिरसान्ये ॥ ५२ ॥ महिषासुरमर्दनि ते भीमं रूपं तदस्तु रिपुनेत्रे । सादरकटाक्षापातं पुरतो मम भातु सौम्यरूपं ते ॥ ५३ ॥ आदृतशुकादिवाणी वाणीशसुरेशहरिमुखैः स्तुत्या । सुमलसितमृदुलवेणी विलसति कैलासपीठिकामध्ये ॥ ५४ ॥ दयमानमानसं तत् स्मयमानमुखं निरीक्ष्य तत्तेजः । नियमादिविधुतपापा वयमानन्दाश्रुझरपरीताङ्गाः ॥ ५५ ॥ ललितगतिं सुरविनुतिं लसितमतिं किंच यतिमनोजुष्टाम् । तव मूर्तिमम्ब पार्वति कदा नु पश्यन् नयामि कलिकालम् ॥ ५६ ॥ कुरुते मनसि मदीये विहारलीलां नगेन्द्रवरकन्या । तावद् विलसति चिन्मयतत्त्वं तत्त्वार्थिभिः समाराध्यम् ॥ ५७ ॥ शंकरमिश्रितदेहं श्रुतिसुदतीमौलिभूषणं तेजः । मुखजितचन्द्रं तन्मे प्रसीदतु क्षिप्रनम्रपापहरम् ॥ ५८ ॥ विधुमौलिविभ्रमश्रीर्विद्रुमरुचिसोदरात्मतनुकान्तिः । सिञ्चत्यमृतमिहाक्ष्णोश्चिरपुण्यवशादिहासेव्यम् ॥ ५९ ॥ परकैवल्यानन्दप्राप्तिस्तेषां ध्रुवं हि तनुभजाम् । येषां चित्ते वित्ताधिपमुखसेव्या विहारभाग् गौरी ॥ ६० ॥ गौरि तव पादपद्मं शशधरकलयाङ्कितात्ममौलितले । मम चान्तिमप्रयाणे विलसतु नेत्रे स्मृतौ च हृदि वाचि ॥ ६१ ॥ शंकरसुकृतसमूहा किंकरदेवादिरङ्कवीणा च । शङ्कादिमोहहन्त्री लसतु ममाक्ष्णोः शशाङ्कमौलितला ॥ ६२ ॥ कुचकुम्भाश्लेषवशादाहृतहरचित्तवृत्तिरमराणाम् । मनुजानामपि नित्यं दैवतमेषा चकास्ति गिरिकन्या ॥ ६३ ॥ परितुष्टा हरभजने निजगलकलगीतिविजितपरपुष्टा । सूचितसुररिपुकष्टा परमकलत्रं हरस्य तज्जयति ॥ ६४ ॥ सततालोलितदयया दृशाम्ब मां पश्य सरसिजातरुचा । परमशिवे निर्वृत्तिमहमवाप्य तेनैव तावको भक्तः ॥ ६५ ॥ सरसकविता च संपच्चाक्षोभ्यं मण्डलाधिपत्यं च । ननु जायते नृणां किल तव वीक्षावैभवेन भवकान्ते ॥ ६६ ॥ त्वन्मौलिचन्द्रविसृमरकरधाराभिः कृताभिषेका त्वम् । द्विगुणितदयार्द्रहृदया परिपुष्यसि मङ्गलानि भक्तानाम् ॥ ६७ ॥ गौरि नगाधिपतनये शशिशेखरदिव्यमहिषि मां पाहि । इति किल कलिताञ्जलयः सेवन्ते सुरनरादयो नित्यम् ॥ ६८ ॥ परमेश्वरदयिते त्वत्पदपद्मयुगार्चनारताः सन्तः । कलयन्ति गाङ्गसलिलं पुष्पाण्यपि भक्तिभारसंपन्नाः ॥ ६९ ॥ श‍ृङ्गारागमसारा तव लीला जयति चेतसि भवस्य । अत एव स्वाङ्गे त्वामारोपयदाशु विजितकामोऽपि ॥ ७० ॥ ननु मातरम्ब मन्दस्मितलीलादिकमुदीक्ष्य शशिमौलिः । विरहासहिष्णुरनिशं वहति त्वां नैजवपुषि सानन्दम् ॥ ७१ ॥ तव शंकरि भूषोरगलसदुरुमणिदम्भतः शिवः काले । नीराजनमातनुते भक्तहितार्थी सुमङ्गलावाप्त्यै ॥ ७२ ॥ तव पादभक्तिरम्ब क्षितिधरतनये तनोति कविसूक्तिम् । अमरश्रियमथ सहसा धराधिपत्यादिकं नृणाम् ॥ ७३ ॥ आलोकनेन मातस्तव मनुजानां हृदि स्थितं च तमः । गलति हठात् पापालिः सहसामरलोकसंपदाभाति ॥ ७४ ॥ यः सूक्तिमालिकाभिस्तव पादयुगं समर्चयति जन्तुः । तत्पदयुग्मं तु सुराः कल्पमहीरुहसुमैश्च गाङ्गजलैः ॥ ७५ ॥ पार्वति तव मुखकमलालोकनतो गलितसंशयाः सन्तः । कैवल्यरूपकन्दलमासाद्य विधानतो जना भान्ति ॥ ७६ ॥ नन्वद्रिसुते मन्दस्मितकान्तिमिषात् त्वदीयकीर्तिझरी । दिक्सौधाञ्चलभागे विलसति नतरक्षणोत्थिता जगति ॥ ७७ ॥ करणविहीनान् मूढान् नरान् सुरान् पासि योगिनोऽपि तथा । लोकाम्ब भावनाद्यैः काले काले नगेन्द्रतनये त्वम् ॥ ७८ ॥ नगराजवंशसंपद् दिव्या काचिद् विभाति हरमान्या । गणपतिमयूरवाहौ यत्तनयौ लोकसंपदे जयतः ॥ ७९ ॥ प्रतिदिनकलितामेनामञ्जलिकलिकामगाधिपतनूजे । अङ्गीकुरुष्व दयया तेनैव वयं कृतार्थाः स्मः ॥ ८० ॥ कल्याणकेलिभाजनमिह शर्वस्याप्रेमयतुष्टिकला । चन्द्रकलाविलसितनिजमौलितला भातु मानसे कापि ॥ ८१ ॥ विनतजनबन्धहारिणि कल्याणि पुरारिसुकृतपरिपाके । बध्नीमो वयमञ्जलिमनुदिनममितात्मचित्सुखावाप्त्यै ॥ ८२ ॥ कंदर्पागमसारा लसदुरुहारा च मङ्गलाकारा । ताराधिपवासलसन्मौलितला भातु मानसे देवी ॥ ८३ ॥ नतहंसावलिरेषा गतिजितहंसावली च गिरितनया । शिशिरीकरोति लोचनमालामालापविजितशुकवाणी ॥ ८४ ॥ शुकवाणीसदृशीयं मम वाणी हरकुटुम्बिनीनिकटम् । न खलु करोति प्राप्ता मुदमस्या मधुरमन्दहासजुषः ॥ ८५ ॥ शशिशकलकलितमौलिस्त्रिलोचना कुङ्कुमच्छाया । पाति जननी जनानां किंनरयक्षादिगेयमाहात्म्या ॥ ८६ ॥ निजतनुतेजःप्रसरौरिन्दुकलोत्तंसलसितमौलितला । पूरयति लोकमाता त्रिभुवनमिदमात्तकौतुका पीठे ॥ ८७ ॥ तव मातरङ्घ्रिसरसिजभक्तिविशेषात्तवैभवा हि नराः । वैमानिकपदवीष्वप्याशारहिता विशन्ति ते धाम ॥ ८८ ॥ तव हारमणिप्रभया पार्श्वस्थितशंभुचन्द्रमौलिकला । संप्राप्तपूर्णमण्डलशोभा सततं विराजते मातः ॥ ८९ ॥ अर्धाङ्गशंभुभूषणफणामणिप्रचुरकान्तिवीचीभिः । तव हस्तहरिणपोतः शश्वद् धावति नवीनतृणबुद्ध्या ॥ ९० ॥ नाथकलानुगुणं ते रूपं जगदम्ब सर्वबुधवन्द्यम् । पर्वतराजसुते नः श्रेयःश्रेण्यै तदस्तु कलितदयम् ॥ ९१ ॥ कैरातो वेषो वा भिक्षाटनरूपमन्यदपि शंभोः । सर्वं तत् त्वत्कलया लसितं भात्यत्र भूधरेन्द्रसुते ॥ ९२ ॥ त्रिपुरविजयश्च मातस्त्वत्कोपादरिषु चन्द्रमौलेस्तु । आसीत् सुलभकलः किल ते कीर्तिः कीर्तिता दिशां वलये ॥ ९३ ॥ तव पादाम्बुजसेवादरेण मातस्तव स्तुत्याम् । यैः कलिता मतिरेषां चरणौ पूज्यौ हि नाकिनां वृन्दैः ॥ ९४ ॥ तव पादभक्तिभूम्ना पाण्डित्यं सर्वसंमान्यम् । कीर्तिं च सुखं लभते भक्तस्ते मातरचलसुते ॥ ९५ ॥ परिफुल्लकमलसुषमासंमान्यैस्ते कटाक्षैर्यः । भात्यङ्कितो धरण्यां स तु धनदो वा महेन्द्रो वा ॥ ९६ ॥ कमलाक्षमुखैर्देवैः फक्कृतगीर्भिस्तव स्तुतौ मातः । कथमम्ब मानुषोऽहं स्तोतुं त्वां शक्नुयां मन्दः ॥ ९७ ॥ तव पादपद्मभक्तिर्धरणिधरेन्द्रस्य कन्यके काले । वाचालीकुरुते मां मन्दमपि स्तोतुमादराज्जननि ॥ ९८ ॥ जननि विना पुण्यानां खण्डं त्वामीक्षितुं नयनैः । शक्ता नैव हि मनुजास्ते रूपं तत् परं जयति ॥ ९९ ॥ नाकिनगराम्बुजाक्षीनिटिलसुमामोदवासितं मातः । तव चरणपङ्कजं मे कृन्तति मोहादिकं हृदये ॥ १०० ॥ परमेश्वरस्य दयितापादपयोजातपांसवो धन्याः । कृतपुण्यानां मूर्तिषु भासन्ते सर्वशुद्धये ह्येते ॥ १०१ ॥ तव पादजलजरेणुस्पर्शनसंजातवैभवा मनुजाः । धिक्कृतनाकेशपदास्तव सारूप्यादिसंपदुल्लसिताः ॥ १०२ ॥ जननि तवालकरत्नप्रभाप्ररोहैर्गिरीशशिरसि कला । चान्द्रमसी सा भजते जपाप्रभालेपनं रम्यम् ॥ १०३ ॥ काञ्च्यां वा कैलासे मेरौ वा भक्तमानसाम्भोजे । परमशिववामभागे राजति कालेऽम्बिका ख्याता ॥ १०४ ॥ ध्यानपरीवाहाङ्कुरकलितं ते कुसुमकोमलं हि वपुः । योगिहृदयाम्बुजान्तर्जननि विभाति स्फुटाकारम् ॥ १०५ ॥ येषामञ्जलिकलिकालसितं करयुगमिदं काले । न प्रेरयति कृतान्तो निजदूतान् तेषु ते परं गुरवः ॥ १०६ ॥ कारुण्याकुलितहृदा तयाम्बया भक्तपापालिः । न हि गण्यते गिरीशोऽप्यस्मिन् सततं कृतप्रसादश्च ॥ १०७ ॥ जगतः पितरावेतौ रक्षाहेतोर्निजाङ्घ्रिभक्तानाम् । राजत इह बहुरूपौ जनदृक्दृश्यौ च देववन्द्यौ च ॥ १०८ ॥ सा भगवती पुरस्तादास्तां नः शांकरी जननी । यद्वीक्षालवहीनाः पीड्यन्ते तप्तगात्राश्च ॥ १०९ ॥ जातपराक्रमकलिका दिशि दिशि किंनरसुगीतनिजयशसः । धन्या भान्ति हि मनुजा यद्वीक्षालवविशेषतः काले ॥ ११० ॥ वाचां सनातनीनां विश्रान्तिस्थानकं हि यत् स्थानम् । करुणापालितलोकत्रितयं तद् भाति सुकृतिहृदयतटे ॥ १११ ॥ श्रुतिमौलिभूषणं ते पदारविन्दं जनः काले । भक्त्या प्रणम्य बहुजननगरे सिंहासने लसति ॥ ११२ ॥ श्यामा चन्द्रकलोज्ज्वलमौलिरियं शांकरी काले । ध्यानजपादौ पुण्यात्मनां हृदि प्रस्फुरत्यमले ॥ ११३ ॥ त्रिभुवनरक्षाहेतोरङ्गीकृतगिरिशदेहयष्टिरियम् । राजति राजतपीठे त्रिभुवनसुन्दररुचात्तबहुकोणे ॥ ११४ ॥ निश्चलदीपकला सा रक्षितमरुदौष्ण्यहीननिजरूपा । शूलिस्नेहोल्लसिता जनहृत्तमसां निहन्त्री च ॥ ११५ ॥ निगमान्तमध्यवीथीमहामणिः सर्वमूल्या च । भक्तिक्रया च काले केयूरमणिश्च शूलिनो जयति ॥ ११६ ॥ कल्याणसंततेर्या कलिता जन्मस्थलीति विबुधेशैः । नः कल्याणाय स्यात् सा गौरी मेदुरा दयया ॥ ११७ ॥ तव केशकान्तिविसरै राहोः शङ्का शिरःस्थेन्दोः । ग्रसनादिदैन्यहारिप्रभावमालोच्य ते सौम्यः ॥ ११८ ॥ मन्दस्मितरुचिभरिते पुरःस्थले तेऽर्चनाहेतोः । न्यस्तानि हि पुष्पाणि भ्रमराक्षेपात् स्फुटं भान्ति ॥ ११९ ॥ क्षीरसहोदरमन्दस्मितरुचिनिरसितनतालिहृत्तिमिरा । सा जयति शांकरी किल शंकरसंस्तूयमानविभवा च ॥ १२० ॥ मन्दानामपि मञ्जुलकवित्वरसदायिनी जननी । कापि करुणामयी सा लसतु पुरस्तात् सदास्माकम् ॥ १२१ ॥ तापहरसविवर्षणकृतकुतुका कापि नीलनलिनरुचिः । कादम्बिनी पुरस्तादास्तां नः संततं जननी ॥ १२२ ॥ करुणाकटाक्षलहरी कामायास्तु प्रकामकृतरक्षा । गौर्या गिरिपतिमान्या सत्सुखदाने भृशं ख्याता ॥ १२३ ॥ ऐक्यमनीयत नितरां यदादरेणेन्दुमौलिना पूर्वम् । तत् तेजो हृदि लसतु स्थिरे च निष्कल्मषेऽस्माकम् ॥ १२४ ॥ यत्पदरेखा मान्या लेखादीनां शुभोदये निभृतम् । सा लोचने पुरस्तादास्तां नः शशिकलोल्लसन्मौलिः ॥ १२५ ॥ यस्याविर्भाववशान्मान्योऽभूद् भूधरेन्द्रोऽपि । तत् पार्वतीति संज्ञं गौरी दाक्षायणी च लोकाम्बा ॥ १२६ ॥ मारारातिमनोहरलावण्या कुसुममृदुशरीरेयम् । निजकरुणापाङ्गसुधापूरणकृतवैभवा भाति ॥ १२७ ॥ धनधान्यकीर्तिकविताललनासुतहर्म्यमुख्यकामपरैः । तैर्नूनमर्चिताचलसुताङ्घ्रिजलजैस्तथाभूतैः ॥ १२८ ॥ गिरिश्शरीरविहारि त्रातजगत् तत् परं ज्योतिः । शारदसरसिजनयनं मम गौरीरूपमाविरस्तु हृदि ॥ १२९ ॥ अचलसुतया सनाथा वयमेते धूतपापकलाः । शशिशिखरं चर्मधरं गङ्गाधरमीक्ष्य मोदन्ते ॥ १३० ॥ प्रौढान्धकारनिरसनचणमेतत् पार्वतीरूपम् । परमं ज्योतिर्लसति स्फुटं च सद्गणसमावृतं हृदये ॥ १३१ ॥ दहराकाशविहारि ज्योत्स्नालसदुत्तमाङ्गमिदमाद्यम् । चिन्तारत्नं गिरिशप्रकामभाग्यं च लोकदीपकला ॥ १३२ ॥ पुण्याङ्कुरवृद्धिकरं गौरीरूपं सदा ध्याये । यच्छिवनेत्रमहोत्सवनिभृतं रक्षितजगत्त्रितयम् ॥ १३३ ॥ सूर्यसुताकल्लोलोल्ललनदशारम्यनेत्रलहरीभिः । श्रेयःसंततिमचिरात् तरङ्गयति नः सदा देवी ॥ १३४ ॥ भूधरकन्या सेयं सादरदत्तार्हणादिबहुतोषा । वादरसविजयदाः नः पादरसासक्तकलितबहुभाषा ॥ १३५ ॥ प्रौढतमालवनालीरुचिभरकमनीयनेत्रविस्फारैः । दिशि दिशि कलिता संपद् यया तया नः कुलं जयति ॥ १३६ ॥ निजतारुण्यविहारैर्मोहकरं शूलिनोऽपि यत् तेजः । तत् कुमुदिनीशखण्डस्फुरच्छिरःकरलसद्धनुर्वर्यम् ॥ १३७ ॥ शंकरपुण्याङ्कुरकृतरूपं पाथोजनयनं च । पृथुजघनकुचयुगं च त्रातजगत् दग्धदैत्यचयम् ॥ १३८ ॥ नीलनलिनीसुमालीललितकचं शंकरार्हललितकुचम् । कैलासपीठमध्ये भाति सदा ध्येयमाराध्यम् ॥ १३९ ॥ स्मरणदशयापि कापि प्रदीपिका नाशिनी तमसाम् । निगमततिसौधवलभीप्रकाशिनी नित्यतेजस्का ॥ १४० ॥ पुरारिपुवामाङ्कतलोद्भासितगात्रं महः किमपि । हृदि लसतु संततं मे निरस्तसंसृतितमोराशि ॥ १४१ ॥ निगमान्तमध्यपञ्जरशुकी शुकाद्यैः समाराध्या । करधृतपुण्ड्रेक्षुकला श्रेयःसंतानदायिनी नमताम् ॥ १४२ ॥ तव पादपद्मशोभाच्छुरितं पुरतः स्थलं गौर्याः । कृतपल्लवसंस्तरणं मत्वा तूष्णीं बभूव ते दासः ॥ १४३ ॥ नवजलधरनीलरुचा संमान्यैस्ते कटाक्षकान्तिभरैः । संकलितनित्यतोरणशोभं ते मण्टपास्थानम् ॥ १४४ ॥ राकाचन्द्रनिभास्या सा काश्यादिषु कृतात्मबहुपीठा । नाकादिराजविनुता शोकादिहरप्रभावजन्मकला ॥ १४५ ॥ पारावारसुताद्यैरारात्कलनीयनैजविभवा सा । वीराढ्यनैजरूपा दाराः कैलासवासिनो जयति ॥ १४६ ॥ धीरात्महृदयकमले धाराधरनीलचिकुरभारवती । क्षीरादिहृद्यवाणी धारा सा भाति पार्वतीरूपा ॥ १४७ ॥ परमशिवभाग्यधाटी काञ्चनशाटी ममास्तु हृदि सततम् । परिमलितवक्त्रवीटी कृतनतिघोटी गजादिपरिपाटी ॥ १४८ ॥ सन्मानसकासारे कृतपरमानन्दसंततिर्जननी । शंकरतत्त्वोन्मेषं कल्यति काले दयासारात् ॥ १४९ ॥ एणाङ्कलसितमौलिः क्षीणानां रक्षिणी परमा । पाणावादृतहरिणा वीणानुतिलालिता च सा जयति ॥ १५० ॥ मूकादीनां पुरहरमौल्यान्दोलनकरोज्ज्वला वाचः । यत्कारुण्यात् काले समुल्लसन्तीह सा मदीयधनम् ॥ १५१ ॥ सर्वेषां देवानामपि मर्त्यानां तथा गिरीशस्य । एका पुण्यश्रेणी गौरीरूपा हि सर्वदा जयति ॥ १५२ ॥ पशुपतिपुण्यश्रेणीपरिपाकं पार्वतीरूपम् । निजदृग्रक्षितलोकत्रयमिदमाराद् विराजते तेजः ॥ १५३ ॥ शीतलभूधरजनिता दयया च पुनस्तथा शीता । शीतलललयकटाक्षा सा जननी नः सदा जयति ॥ १५४ ॥ स्मृतिमात्रतापहान्यै कलितप्तानां जनानां सा । कृतसंकल्पानल्पाभरणा भरणाय हृदि लसति ॥ १५५ ॥ सुकृतिजनदृश्यरूपं दुष्कृतिजनदूरगं च तत् तेजः । कारुण्यपूर्णहृदयं तद्भावनतां तथा जयति ॥ १५६ ॥ तापिञ्छस्तबकरुचिर्जननी सा शांकरी भजताम् । निजदृक्पातप्रशमितदारिद्र्यादिर्लसति पीठे ॥ १५७ ॥ परमशिवास्थानतले नित्यं खेलनकृतादरं तेजः तद् राजते मुनीनां हृदये निगमान्तसौधे च ॥ १५८ ॥ निश्चलभावभृतां तन्निश्चलरूपं विराजते तेजः । हंसीव मानसे मे मञ्जुलगतिदायिनी सुदृशाम् ॥ १५९ ॥ माधुर्यं वचसि गतौ गाम्भीर्यं नेत्रयोस्तैक्षण्यम् । शैतल्यं हृदि च सदा यत्र हि दृश्यं तदेव जननी नः ॥ १६०॥ निजशोभाजितकन्दुककुचयुगलश्रीजितेशहृदया सा । मनसि मम संनिधत्तां दत्तात्रेयादिभिर्वन्द्या ॥ १६१ ॥ निजमौलिचन्द्रकिरणप्रसारणेऽप्युल्लसत्सरोजयुगम् । दधती श्रवसोरेषा चकास्ति हृदये परा देवी ॥ १६२ ॥ मुखजिततारानाथा मखभुग्गणसेव्यचरणजलजाता । नखकान्तिपटलदम्भाद् गतिजितहंसावली विभातु हृदि ॥ १६३ ॥ कविताभाग्यविधात्री परिमलसंक्रान्तमधुपगणकेशा । मम नयनयोः कदा वा कर्णेजपलोचनं दिव्यम् ॥ १६४ ॥ शशिखण्डवतंसश्रीः पशुपतिभाग्यं च तत् तेजः । मम नयनयोः कदा वा कर्णेजपलोचनं दिव्यम् ॥ १६५ ॥ तत् तेजः शाश्वतमिह सामान्यं भूनिवासकृताम् । द्युसदामपि जयति कृतादरं तदस्तु श्रियै काले ॥ १६६ ॥ शतमखनीलमणीनां प्रभाविसारप्रलोभतनुकान्त्या । श्रुतिमौलिसौधदीपश्रिया तया नाथवानहं काले ॥ १६७ ॥ कविकुलसूक्तिश्रेणीश्रवणानन्दोल्लसद्वतंससुमा । सा देवी मम हृदये कृतसांनिध्या कृतत्राणा ॥ १६८ ॥ पुष्पेष्वागमसारा पुरभिन्मानसविभेदिनिजकेलिः । विश्वविमोहनमूर्तिः सा देवी शांकरी जयति ॥ १६९ ॥ काशीकाञ्च्यादितटस्थिरासना मेखलाभिरामकटिः । मुग्धस्मेरमुखी सा या गौरी संपदां जननी ॥ १७० ॥ मुखविजितचन्द्रमण्डलमिदमम्भोरुहविलोचनं तेजः । ध्याने जपे च जपतां चकास्ति हृदये कवीश्वराणां च ॥ १७१ ॥ मञ्जुलकवितासंततिबीजाङ्कुरदायिनी रसालोका । जननि तवापाङ्गश्रीर्जयति जगत्त्राणकलितदीक्षेयम् ॥ १७२ ॥ अम्ब तवापाङ्गश्रीरपाङ्गकेलीशतानि जनयन्ती । पुरहन्तुर्हृदि जयति व्रीडामदमोहकामसारकरी ॥ १७३ ॥ दिनकरसुतातरङ्गावलिशोभाकृतकचाकचिश्रीश्च । शशिखण्डवतंसशिराः सा देवी शरणमर्थिनां परमम् ॥ १७४ ॥ कलकलनिनदत्काञ्ची काञ्च्यादितलस्थिरासना देवी । पुरहरभूषणमूर्तिः सा देवी शरणमस्माकम् ॥ १७५ ॥ पुरहरसहधर्मचरीं कचभारलसन्निशीथिनीशकलाम् । कविकुलमान्यचरित्रां पवित्रितक्षोणिभृत्कुलां वन्दे ॥ १७६ ॥ भक्तजनावलिकथितस्तुतिशतदत्तादरामिमां देवीम् । सरसकवनप्रदात्रीं भूषितशिववामभागरेखान्ताम् ॥ १७७ ॥ मङ्गलमूर्तिं किंनरकीर्तितनिजकीर्तिवल्लरीं जननीम् । मूर्तिमतीं कामकलां शंभोरम्भोजलोचनां नौमि ॥ १७८ ॥ जितमन्मथमारकलादात्रीं शिवगात्रदिव्यभूषां ताम् । त्रिजगत्सुखजनयित्रीमम्बामम्बुदमनोज्ञतनुमूर्तिम् ॥ १७९ ॥ खण्डितसुरवैरिगणां चण्डकराद्यैः सुरैश्च नुतसदनाम् । मण्डितपुरहरदेहां ताण्डविनः सर्वमङ्गलां देवीम् ॥ १८० ॥ निजलोचनकृतसंपदमजकमलेक्षणशचीशसुरवन्द्याम् । भजनकृदन्तर्ज्योतिषमजतनयाद्यैश्च नित्यसेव्यकलाम् ॥ १८१ ॥ भरितभुवनामपर्णां सरिदुरुवीचीविलोलितात्मकचाम् । गिरिशकृतनित्यलीलां वरिवस्यादानतुष्टनिजहृदयाम् ॥ १८२ ॥ जननुतनित्यविभूतिं कनदुरुभूषावलीलसितदेहाम् । मनसाप्यगण्यतत्त्वां वनवासिध्यानगोचरात्मकलाम् ॥ १८३ ॥ नीलाम्बुजकान्तिमुषं बालार्कनिभात्मकर्णपूरवतीम् । मालालंकृतकण्ठां बालां स्कन्दस्य मातरं वन्दे ॥ १८४ ॥ शरणागतजनरक्षणकृतदीक्षावीक्षणेन जितशंभुः । कुलभूधरवरतपसां परिपाकः कोऽपि विजयते लोके ॥ १८५ ॥ कुसुमशरमथनमनसाप्यादरणीयात्मकामकेलिरियम् । जननी कल्याणततिं भजतां नः सादरात् तरङ्गयति ॥ १८६ ॥ मत्तगजमान्यगमना मधुरालापा च मान्यचरिता सा । मन्दस्मेरमुखाब्जा गौरी मम हृदयसारसे लसतु ॥ १८७ ॥ पुरहरनेत्रमहोत्सवतारुण्यश्रीर्निरस्तनतशत्रुः । ललितलिकुचाभकुचभरयुगला दृग्विजितहरिणसंदोहा ॥ १८८ ॥ कारुण्यपूर्णनयना कलिकल्मषहारिणी च सा गौरी । मुखजितशारदकमला वक्त्राम्भोजे सदा स्फुरतु काले ॥ १८९ ॥ शूलिमनोरथपात्रं संतप्तस्वर्णकाम्यनिजगात्रम् । आश्रितहिमवद्गोत्रं रक्षितनतबाहुजच्छात्रम् ॥ १९० ॥ कविकुलजिह्वालोलं शशिशेखरकलितरम्यबहुलीलम् । निरसितनतदुष्कालं वन्दे तेजः सदालिनुतशीलम् ॥ १९१ ॥ कमलसुषमानिवासस्थानकटाक्षं चिराय कृतरक्षम् । रक्षोगणभीतिकरं तेजो भाति प्रकाममिह मनसि ॥ १९२ ॥ कुमुदवनीशक्रीडास्थानायितकेशभारायै । नम उक्तिरस्तु मात्रे वाग्जितपीयूषधारायै ॥ १९३ ॥ बालकुरङ्गविलोचनधाटीरक्षितसुरादिमनुजान्तम् । नयनयुगासेव्यं तद् भातीह धरातले नियतम् ॥ १९४ ॥ कुशलविधये तदस्तु प्रसूनविशिखारिकृतलीलम् । कबलितपदनतदैन्यं तरुणाम्बुदमेचकं धाम ॥ १९५ ॥ जननि कदा वा नेष्याम्यहमारादर्चितत्वदीयपदः । निमिषमिव हन्त दिवसान् दृष्ट्वा त्वामादरेण कल्याणीम् ॥ १९६ ॥ कविवाग्वासन्तीनां वसन्तलक्ष्मीः पुरारिदयिता नः । परमां मुदं विधत्ते काले काले महाभूत्यै ॥ १९७ ॥ त्रिभुवनसुन्दररूपं तेजस्तद् भक्तितः समभ्यर्च्य । गरुडेन याति कुतुकादथवा हंसेन सुरसेव्यः ॥ १९८ ॥ तव पदपद्मे भक्तिर्न मे तथापि तवदीयकृपयाहम् । ध्यायाम्यन्वहमम्ब त्वामारादादरात् सिद्ध्यै ॥ १९९ ॥ यो देव्याः पदसरसिजनतिभाक् तस्येह सिध्यन्ति । स्थिरविभुता सत्सङ्गः सायुज्यं चापि कालेन ॥ २०० ॥ हिमगिरितपःफलं तन्मुनिजनहृदयाब्जनित्यकृतनृत्तम् । करुणालोलापाङ्गं तत् तेजो भातु निःसमं वदने ॥ २०१ ॥ जननि तरङ्गय नयने मयि दीने ते दयास्निग्धे । तेन वयं तु कृतार्था नातः परमस्ति नः प्रार्थ्यम् ॥ २०२ ॥ मुनिहृदयपद्महंसी शिवकेलीसदनरत्नदीपकला । हिमवत्पुत्री कृपया मामवति महौषधी कलिव्याधेः ॥ २०३ ॥ प्रतिफलतु भावनायामस्माकं सा स्फुरत्कृपाधारा । पुरहरदृक्साफल्यं कैलासे किमपि निश्चितं तेजः ॥ २०४ ॥ सज्जनमानसधाम्ने नम उक्तिर्मे श्रुतीड्यनिजभूम्ने । शिववामभागधाम्ने महाविभूत्यै हि शंकरीनाम्ने ॥ २०५ ॥ देशिकमानसविहरणकलाजुषे भक्तिरस्तु मे तस्मै । यच्चन्द्रमौलिलोचनचापल्यं रक्षितस्वभक्तौघम् ॥ २०६ ॥ निजलोचनकेलिकलावशीकृतप्रसबाणरिपुहृदयम् । दयया लोलितहृदयं तदस्तु तेजः पुरोऽस्माकम् ॥ २०७ ॥ सततं बद्धाञ्जलिपुटमुपास्महे तच्छुभप्रदं तेजः । यन्मरकतकान्तिलसत् प्रसूनशरवैरिपुण्यपरिपाकम् ॥ २०८ ॥ तीरं संसृतिजलधेः पूरं शंकरविलोचनप्रीतेः । सारं निगमान्तानां दूरं दुर्जनततेर्हि तत् तेजः ॥ २०९ ॥ नगराजकन्यका सा लसतु पुरोऽस्माकमादरकृतश्रीः । यत्प्रणमनाज्जनानां कवितोन्मेषः सदीडितो लसति ॥ २१० ॥ सन्नयनसारसालीपूषा भूषा च हरशरीरस्य । हिमगिरितनया योषा भाषास्तोत्रप्रिया च सा भाति ॥ २११ ॥ सफलयतु नेत्रयुगलं हतनतदुरिता हि सा परा देवी । धरणिधरनायकप्रियसुता च सोमार्धभूषितात्मकचा ॥ २१२ ॥ सुमनोवाञ्छादाने कृतावधानं धनं शंभोः । धिषणाजाड्यादिहरं यद्वीक्षणमामनन्ति जगति बुधाः ॥ २१३ ॥ को वा न श्रयति बुधः श्रेयोऽर्थी तामिमामम्बाम् । यामर्धचन्द्रशेखरसधर्मिणीमर्चयन्ति सुरनाथाः ॥ २१४ ॥ शमितनतदुरितसंघा हराय निजनेत्रकल्पितानङ्गा । कृतसुरशात्रवभङ्गा सा देवी मङ्गलैस्तुङ्गा ॥ २१५ ॥ कवितारसपरिमलितं करोति वदनं नतानां या । स्तोतुं तामहमारात् सा देवी सुप्रसन्नास्तु ॥ २१६ ॥ पुरहरवामोत्सङ्गे भजामि लसितं तु तत् तेजः । सृष्टिस्थितिलयकार्यं यज्जनयति कालभेदेन ॥ २१७ ॥ कल्याणदानकलनात् ख्याता सा शांकरी लोके । तद्वैभवकीर्तनतो वयमत्रासाः परानन्दाः ॥ २१८ ॥ मन्दहसितैर्वशीकृतशांकरहृदया हि भक्तानाम् । रक्षणकार्याय परं साम्बा कुम्भोद्भवादिभिर्वन्द्या ॥ २१९ ॥ निजमौलिचन्द्रकिरणप्रसारणाद्गाङ्गवीचिकापवनैः । तत्क्षणनिरसितसुरतश्रमा भवानीह राजते भूत्यै ॥ २२० ॥ मम गाहते हि हृदयं नयनयुगं त्रिपुरदमयितुर्भाग्यम् । यदकृत्रिमवाग्गुम्भैः स्तुत्यं ध्येय सदाभ्यर्च्यम् ॥ २२१ ॥ करधृतशूलाद्यायुधजालनिरस्ताखिलारिबृन्देयम् । कुन्दाभदन्तवदनानन्दायास्तु प्रकाममिह नमताम् ॥ २२२ ॥ कुचभारनम्रगात्रं निजजनिपरिपूतजनकवरगोत्रम् । सुरवैरिकलितकोपं गौरीरूपं तदस्तु हततापम् ॥ २२३ ॥ निटिलात्तवह्निनेत्रं लोलालकमेतदादृतं तेजः । निजकेल्यधीनशंकरमस्माकं चाक्षयं स्थानम् ॥ २२४ ॥ तव मन्दस्मितलहरीविशेषितरुचिर्गिरीशशशिशकलः । तव रूपं गिरिशस्य स्वरूपमपि भाति योगिनां हृदये ॥ २२५ ॥ नीलारविन्दलोचनयुगलामम्बामहं नौमि । कालारिचित्तहरणे यल्लीलाः पाटवं नीताः ॥ २२६ ॥ शशधरभूषितमकुटी कविकुलवागब्जशरदियं देवी । आर्तत्राणपरायणविलोचना हिमवतः पुत्री ॥ २२७ ॥ श्रुतिपञ्जरकेलिशुकी शंकरपरिरम्भणोत्सुका माता । बहिरप्यन्तयर्मिनां चकास्ति लोकाम्बिका कृतत्राणा ॥ २२८ ॥ चिन्तितवस्तुविधात्री संततमपि लोकरक्षणैकरता । संदानितनाकिलसत्संतानसुमप्रगल्भधम्मिल्ला ॥ २२९ ॥ कलितत्रिवर्गपदवीमपवर्गदकल्यसेवनामम्बाम् । गाङ्गजलैर्नलिनदलैरारग्वधपत्रजालकैरर्च्याम् ॥ २३० ॥ शशिशेखरसर्वस्वं पूर्वाचार्यैः पुरस्कृतं तेजः । मामकचक्षुर्विषयं कदा नु कैलासकलितचङ्क्रमणम् ॥ २३१ ॥ मोहितभुवना देवी सा हितकरनित्यचिन्तना भजताम् । ताडितरिपुजनमान्या पीडितनिजभक्तभवभया जयति ॥ २३२ ॥ प्रत्यङ्गलसितभूषा सत्यं माता हि शरणमस्माकम् । क्क्त्यं यमभयमस्याः स्तुत्यं जगतीह वैभवं मनुजैः ॥ २३३ ॥ अम्ब त्वमेव कमलासनादिवैभवविधात्री च । तां त्वां शरणं प्राप्ताः लोकेऽमुष्मिन् किमाशास्यम् ॥ २३४ ॥ कुङ्कुमरुचिलसिताङ्गं कमलासनमात्तकमलं च । हस्ताम्बुजधृतपुस्तकरुद्राक्षादि च तथा रूपम् ॥ २३५ ॥ जितमन्मथवरिवस्यासक्तं रूपं च ते मातः । कालानुकूलकलितं परतत्वविदां चकास्ति हृदयतटे ॥ २३६ ॥ हिमवन्नगेन्द्रकन्ये भूसुरकृतबहुलपूजया धन्ये । मान्ये सुमनःसंघैस्त्वां कलये हृदि सदा हि कटिशून्ये ॥ २३७ ॥ निरसितनिष्कंचनजनदैन्या कन्या धराधरेशस्य । दृक्कान्तिविजितहरिणा हरिणाराध्या च सा जयति ॥ २३८ ॥ विनतजनितापवर्गा सर्गादिकरी च सा देवी । निजलीलाहृतभर्गा दुर्गादिश्रेयसां जननी ॥ २३९ ॥ कवनकृतां तोषकृते जगदवनादिक्रियापेषु भवतु । शांकरिरूपाय परं नम उक्तिर्ज्योतिषेऽस्माकम् ॥ २४० ॥ फणिपतिभूषितदेहा हरभजनानन्दसंदोहा । तत्त्वैर्हतसंदेहा चकास्तु हृदये विधूतजनमोहा ॥ २४१ ॥ जयति जननि त्वदीयं रूपं रविकोटितुलितमिदम् । एतन्नानाकारं काले कृतरक्षणं च भुवनेड्यम् ॥ २४२ ॥ मदनारिकण्ठसुषमासाक्षीभूतस्वबाहुयुगला सा । कुङ्कुमपङ्काङ्किततनुरेषा देवी चकास्ति बहुरूपा ॥ २४३ ॥ काञ्चीमणिलसितकटिः काञ्चीपुरभूषणं च तद्धाम । यन्मन्मथरिपुमान्यं निजलीलाकलितबहुरूपम् ॥ २४४ ॥ करपङ्कजधृतमाला सृष्टिस्थित्यादिबहुलीला । वीटीविलसितवदना विरचितनतहर्म्यवरसदना ॥ २४५ ॥ विसृमरतानुकम्पा तं पातकिवर्गमादरादम्बा । रक्षति तनुजितशम्पा सा नः शरणं पुरः स्फुरतु ॥ २४६ ॥ शूलिनि सुरजनपालिनि कात्यायनि देवि मां पाहि । सुरलोककुसुममालिनि शिवखेलिनि चण्डिके पाहि ॥ २४७ ॥ भारति भैरवि शांकरि कपालिनि नमोऽस्तु ते नित्यम् । स्तुत्वैवमम्ब वाचा मनसाराध्यं नमामि ते पादम् ॥ २४८ ॥ कुटिलकचं लिकुचकुचं मृदुबाहुलतं च कङ्कुमच्छायम् । विलसति शशधरमौलेः सर्वस्वं सुकृतपरिपाकः ॥ २४९ ॥ उन्मूलयति शुभेतरवार्तामप्यम्ब ते नाम । भजनादपि कीर्तनतः किं वा भाग्यं त्वदीयभक्तानाम्। ॥ २५० ॥ परमशिवपुण्यकोटी निजगतिजितसन्मरालगतिधाटी । कृतनित्यकामकोटी कोटीरोल्लसितचन्द्रपरिपाटी ॥ २५१ ॥ चन्द्राभरणवतंसा कंसारिमुखैः सुरैश्च नुतचरिता । गजमुखषण्मुखजननी सास्माकं मानसे कृतास्थाना ॥ २५२ ॥ परमशिवदिव्यजाया मायामोहितसुरासुरा जननी । कुङ्कुमविलसितकायापायान्मां रक्षतीह कविगेया ॥ २५३ ॥ भूषितरत्नाभरणा शरणर्थिजनालिकल्पिताभरणा । मुदितनिजान्तःकरणा मरणादिध्वंसिनी सदावरणा ॥ २५४ ॥ श्रुतिसुदतीस्तबकायितचरणाम्भोजा च भोजाद्यैः । कृतपरिचरणा विस्तृतकरुणाम्बा शैलराजवरतनया ॥ २५५ ॥ अधरे लसितारुण्यं तनौ तु हरमान्यपूर्णतारुण्यम् । लोचनधृतकारुण्यं करे कुसुम्भादिसंभृतारुण्यम् ॥ २५६ ॥ तत्तेजो लसति हृदि स्मरारिसंमान्यबहुलीलम् । सृणिपाशाङ्कुशहस्तं प्रशस्तमस्तोदयादिहीनं च ॥ २५७ ॥ कलितचराचररक्षणमक्षीणोद्दामवैभवं किमपि । निखिलागमयन्त्रकलासारं तल्लसति पुरभिदा मान्यम् ॥ २५८ ॥ भवचित्तराजहंसी भवभयमोहादिभेदिनी शरणम् । सवरक्षणकृतदीक्षा शिववामाङ्गोल्लसितमूर्तिः ॥ २५९ ॥ तव चरणन्यासवशात् परिपूता भूरियं भूत्यै । देवेशमौलिसेव्या तां त्वामाराधयामि गिरितनये ॥ २६० ॥ क्षणमिह मातर्दूरे स्याद् यदि दृष्टिः शुभंकरी मान्या । अष्टैश्वर्योऽपि तदा विनष्टशोभो विकल्यश्च ॥ २६१ ॥ अत एव हि कारुण्याल्लोकाम्ब त्वं सदादृतभवाङ्गा । क्रीडसि रक्षसि काले जनयसि मोहादिकानथवा ॥ २६२ ॥ परमशिवकेलिरसिके यः कोऽपि जनस्तव स्तवं कुर्वन् । निरसितनाकेशपदस्तव सारूप्यं क्रमाद् भजति ॥ २६३ ॥ तव पादपद्मविसृमरकान्तिझरीं मनसि कलयंस्तु । निरसितनरकादिभयो विराजते नाकिसदसि सुरवन्द्यः ॥ २६४ ॥ बालमरालीगत्यै सुरगिरिधानुष्कमहितकलगीत्यै । विरचितनानानीत्यै चेतो मे स्पृहयते बहुलकीर्त्यै ॥ २६५ ॥ वितरणकलाप्रसक्तौ चिन्तामणिकामधेनुसुरवृक्षाः । ते दूरे तां त्वामहमाराधयितुं कृतप्रयत्नोऽस्मि ॥ २६६ ॥ विनमदमरेशसुदतीकचसुममकरन्दधारया स्निग्धम् । तव पादपद्ममेतत् कदा नु मम मूर्ध्नि भूषणं जननि ॥ २६७ ॥ तव हरपुरंध्रि मातश्चरणपयोजं क्रमार्चितं येन । तेनैन्द्रपदमपि द्राग् विराजते तत् समाक्रान्तम् ॥ २६८ ॥ तव पदसरोजपांसुन्यासाद्धन्योत्तमाङ्गलसिताश्च । गायन्ति च नृत्यन्ति प्रमोदकृतनुतिचयाश्च राजन्ते ॥ २६९ ॥ यत्प्रणयकलहवार्ताभीतो निरसितसिमेषुरपि विनयी । मदनं तमपि वसन्तं मानयितुं संप्रवृत्तहृदयोऽभूत् ॥ २७० ॥ कुसुमैर्गाङ्गैर्वारिभिरनुनयवाग्भिश्च नम्रमुखः । सा पुरहरभूषा नो मनसि विहरतां किरीटलसदिन्दुः ॥ २७१ ॥ पुरहरपरतन्त्रं तद् गततन्द्रं वस्तु निस्तुलमुपासे । तेनैवाहं धन्यो मद्वंश्या निरसितात्मतापभराः ॥ २७२ ॥ मुखसुषमाजितपद्मं पद्मजहरिवासवादिबुधसेव्यम् । काव्यार्थसारमेतद् गौरीरूप हि विजयते तेजः ॥ २७३ ॥ यस्याः पदसरसिजयोर्विबुधकिरीटावलिर्गौर्याः । नीराजनविधिकलिता सा मे कुलदैवतं लसतु ॥ २७४ ॥ कविहृत्कैरविकसनचन्द्रिकया शमिततापभराः । मन्दस्मितश्रिया किल यस्याः सा भाति हिमवतः पुत्री ॥ २७५ ॥ निरसिततमःप्रचारा पूर्वा संध्येव नगपतेस्तनया । द्विजसंघोदयकलना सा मे कुलदैवतं लसतु ॥ २७६ ॥ रचयामि नमंसि भृशं शंकरमण्डितनिजाङ्कवल्लर्यै । पुण्यात्मने पुरारेः पर्वतकुलराजतनयायै ॥ २७७ ॥ पुरमथनभाग्यधाटी कविलोकसमीड्यसूक्तिरसधाटी । मुखलसितसारवीटी विहरतु हृदि मे कृपौघपरिपाटी ॥ २७८ ॥ अम्ब तव करुणयाहं रक्षितसंतानवैभवो नित्यम् । एतादृशी तुमहती कीर्तिस्ते जृम्भते प्रतिदिशं हि ॥ २७९ ॥ मदनपरिपन्थिमहिषी मम मानसकल्पितासना जयति । श्रुतिमौलिविहितचरणा योगिहृदम्भोजलालितापि मुहुः ॥ २८० ॥ पशुपतिपुरंध्रि मातस्तव पादयुगं प्रणम्य जन्तुरिह । विधुतयमदूतभीतिस्त्रिदिशैरपि मान्यते कलितसेवः ॥ २८१ ॥ सुरसुदतीलोलालकमकरन्दरसवासितं तव पदाब्जम् । मम मानसे तु फुल्लं भवतु हि काले वयं तु धन्याः स्मः ॥ २८२ ॥ तव नाम यस्य वक्त्रे फाले च पदाब्जकुङ्कुमच्छाया । स भवति मान्यस्त्रिदशैरपि धुतसमस्तदुरितजालः सन् ॥ २८३ ॥ आस्तां हि मे पुरस्तात् पुरजयिनः पुण्यपरिमलोल्लासि । जननीरूपं संततमाश्रितरक्षैकक्लृप्तदीक्षं तत् ॥ २८४ ॥ हरिणाङ्कमौलिदयिते यदि ते दृष्टिस्तदादरात् कविता । आलिङ्ग्य मोदति चिरं तेन हि सर्वज्ञता लोके ॥ २८५ ॥ डम्भादिदुर्गुणौघो धावति दूरे त्वदीयपदभक्तम् । त्यक्त्वा यदि ते दृष्टिस्तेन हि सर्वाः श्रियः काले ॥ २८६ ॥ तव मातर्मुनिमान्यं पदमाराध्य प्रसूनौघैः । लभते सहस्रनयनान्यथवाष्टौ पुण्यसंवृतः पुरुषः ॥ २८७ ॥ निर्धूततमःकन्दे मुकुन्दपद्मासनादिसेव्यपदे । भक्तिर्मम हि सदा स्यात् तेनाहं धन्यचरितोऽस्मि ॥ २८८ ॥ नूपुरमनिगणरञ्जितपादाब्जं मातरम्बिके हृदये । मम लसतु तव कटाक्षान्नातः परमर्थनीयं हि ॥ २८९ ॥ मुक्तामणिभूषितया कोकिलशुकमान्यवाग्विभूषितया । हिमगिरिसुतयाहं किल सनायको धूतपापादिः ॥ २९० ॥ निर्धूततमसि रूपं तव मातर्मामके हृदये । स्फुरति तवैव हि दयया न मामकैः कर्मभिश्च व्रतगुम्भैः ॥ २९१ ॥ निगमान्तवेद्यवैभवमेतत् ते रूपमम्बिके मातः । स्फुरति मम नयनयोरिह तत्र तु हेतुस्त्वदीयकरुणा हि ॥ २९२ ॥ त्रिणयनसाम्राज्यमिदं तव रूपं निखिलदेवतोपास्यम् । ननु मातः स्फुरतु सदा नातः परमर्थनीयं हि ॥ २९३ ॥ हरिणाङ्कमौल्यधीना कापिपरा शक्तिरम्बिका क्षेत्रे । मौलौ च नित्यवचसां मम चित्ते भजतु नित्यलीलादिम् ॥ २९४ ॥ परिसरनतविबुधालीकिरीटमणिकान्तिवल्लरीविसरैः । कृतनीराजनविधि ते मम तु शिरोभूषणं पदसरोजम् ॥ २९५ ॥ भागीरथीव वाणी तव नुतिरूपा विराजते परमा । इह मातर्यद्भजनं सर्वेषां सर्वसंपदां हेतुः ॥ २९६ ॥ नगपतितनये मातः शांकरि माहेस्वरीति नामानि । नित्यं जपन्नहं तु त्वदीयदासोऽस्मि मुक्तये सिद्धः ॥ २९७ ॥ निखिलचराचररक्षां वितन्वती शांकरी दयया । मम कुलदैवतमेषा जयति सदाराध्यमान्यपदकमला ॥ २९८ ॥ सर्वजनैः संसेव्ये संततमपि वाञ्छितप्रदे देवि । अम्ब त्वमेव शरणं तेनाहं प्राप्तसर्वकार्यार्थः ॥ २९९ ॥ शांकरि कथं नु वर्ण्यस्तव महिमा वेदमौलिगणवेद्यः । इति निश्चित्य पदाब्जं तव वन्दे मोक्षकामोऽहम् ॥ ३०० ॥ त्वामम्ब बालिशोऽहं त्वचमत्कारैर्गिरां गुम्भैः । अयथायथक्रमं हि स्तुवन्नपि प्राप्तजन्मसाफल्यः ॥ ३०१ ॥ इति अम्बिकात्रिशती समाप्ता